De Theetante

Ik heb bewust even gewacht. John Boyne schreef de voorbije jaren namelijk vier boeken over de vier elementen, en Lucht is de apotheose, de grote finale. (Maar dat is te bombastisch hoor, want het is een prachtig, kwetsbaar, kleinschalig verhaal, niets te show en sensatie, in tegendeel) Op de luchthaven van Sydney ontmoeten we een vader die met een onwillige puberzoon een lange vliegtuigreis maakt helemaal van Australië naar Ierland. Hij heeft zich voorgenomen om tijdens de dertien uur dat de vlucht duurt zijn zoon in te lichten over dramatische gebeurtenissen uit het familieverleden. Dat lijkt een goed idee omdat er hoog boven de wolken ook letterlijk afstand is. Maar het betekent natuurlijk ook dat de puber in kwestie het vliegtuig niet kan verlaten. Als dat maar goed komt, hoor ik je al denken! Inderdaad. Maar we gaan niet spoilen, natuurlijk ! Dit boek kan je lezen zonder de andere drie verhalen te kennen, maar dan mis je wel heel veel. Het is namelijk indrukwekkend hoe Boyne in dit...

Tegenwoordig heb ik te veel hobbies. Er slingert altijd wel een brei- of haakwerkje rond. Ik heb mezelf boekbinden geleerd. En ik knip en plak vol overgave. Maar regelmatig vraag ik me daarbij af: waar is dat goed voor? Ben ik wel nuttig bezig?  Sara Baume kent die vertwijfeling ook. Zo schrijft ze: " Ik ben bang dat datgene waar ik op een gegeven moment mee bezig ben niet de optimale besteding van die tijd is. Kan ik het beste gaan lezen, schrijven, modelleren of schilderen? ".  In deze tijden van optimale zelfontplooiing doen we immers niets voor niets. Het moet toch ergens toe leiden? Op een of andere manier moet je er toch een rijker en beter mens van worden? Iemand waar anderen naar opkijken? Dan ga je toch niet nutteloos een beetje zitten droedelen? Een hoge lat is het. Want laten we wel wezen: ik ben geen ambachtsvrouw. Ik maak geen kunst. Ik rommel maar wat aan. Niemand die er iets aan heeft, toch? En dat is uiteindelijk best wel fijn. Zo'n eilandje nutteloosheid ...

Menig gymles leerde mij: talentloos zijn is een tranendal. Hoeveel koprollen ik thuis ook oefende: het was tevergeefs. Dat mijn jeugd uiteindelijk geen drama werd, kan enkel worden toegeschreven aan andere liefhebberijen. Want ik leerde al snel: doe iets wat je energie geeft en voilà: het leven lacht je toe.  Daarom moedigt menig pedagoog ons aan om talent wind in de zeilen te geven. Niet koppig focussen op tekorten, is de leuze, maar voortbouwen op wat pit geeft. Geluk ligt immers voor het grijpen als talent alle ruimte krijgt. Simpele recepten zijn altijd het makkelijkst na te volgen, en dus speurde ik de voorbije jaren ijverig naar “flow” bij kinderen en cursisten. Want ja, zo ben ik nu eenmaal: ik gun natuurlijk iedereen vleugels! Maar loopt er wel zo’n rechte lijn tussen talent en geluk? Het boek dat ik deze week las deed me twijfelen. Dat zit zo. Lea raakt als achtjarige volledig in de ban van de viool. Haar vader Martijn spreekt zijn spaarcenten aan om een instrument voor ha...

De voorbije jaren was ik weinig te bespeuren op deze blog, ik weet het. Natuurlijk las ik nog steeds stapels boeken, ik vertelde verhalen en holde vrolijk van hot naar her. Maar ik was vooral ook mantelzorger voor mijn mama'tje. Helaas is daar drie weken geleden een einde aan gekomen. Maar elk einde betekent ook weer een nieuw begin. En voor mij betekent dat ook: tijd om de blogdraad weer op te nemen. De eerste leestip die ik nu wil delen is het boek dat we samen de laatste maanden hebben gelezen. Want: wij hadden een korte verhalen leesclub, met twee leden: wijzelf! Elke week kozen we een verhaal uit deze mooie bundel en dat bespraken wij dan. Heel fijn om samen nieuwe auteurs te ontdekken, van taal te proeven en ook te merken hoe anders wij beiden lazen! Als ik haar op woensdag kwam bezoeken, dan zat ze altijd al op me te wachten met dit boek op schoot (ze begreep ook nooit dat ik het verhaal dinsdag nog niet gelezen had, want eigenlijk wilde ze dinsdagavond het gesprek al beginn...

De laatste jaren uit het leven van lady Mary zijn heel genoeglijk. Ze woont heel comfortabel in een knusse cottage, omringd door zorgzame bedienden en een lief petekind. Hoe oud ze ook is, echte kwalen heeft ze niet, ze is een beetje langzamer en ze heeft een leesbril nodig, maar dat is het dan ook. De dagen glijden aangenaam voorbij en lady Mary kan zich eigenlijk niet voorstellen dat ze ooit zal sterven. Een testament maken stelt ze dan ook steeds weer uit, en als ze dan toch iets op papier zet, verstopt ze dit documentje vlug, opdat anderen er niet vanaf zouden weten. Want ja, de eigen sterfelijkheid erkennen, dat doet Lady Mary natuurlijk niet. Maar dan steekt er, geheel onverwacht, een iets te gure windvlaag op, en lady Mary vat kou. Het einde komt snel en zacht, zo zacht dat de oude dame aanvankelijk niet eens doorheeft dat ze eigenlijk gestorven is. Maar nadat ze enkele oude aanbidders heeft ontmoet, van wie ze zeker weet dat ze al lang zijn heengegaan, beseft Mary dat het waar ...

"Mijn moeder leest een lesbische vampierenroman", welke puber kan dat nu zeggen? De mijne kon dat met recht en reden beweren, want het was gewoon waar. En dat kwam zo. Vorige week las ik namelijk Dracula van Bram Stoker, en kwam ik erachter dat Bram niet de allereerste was die een Vampier ten tonele voerde.  Sheridan Le Fanu, een Ierse schrijver van spookverhalen, was hem namelijk voor. In 1872 beschreef hij al een akelig bloedzuigend wezen, namelijk de mysterieuze Carmilla. Dat wilde ik natuurlijk graag meemaken en dus reisde ik al lezend af naar het verre Oostenrijk. Een mysterieuze logée Het verhaal speelt zich af, hoe kan het ook anders, in een oud, krakerig kasteel, ergens diep in duistere bossen verscholen. Daar woont Laura, een lieftallige deerne, die zich in alle eenzaamheid nogal te pletter verveelt. Groot is haar vreugde als zich, totaal onverwacht, een logée aandient in de vorm van de ravissante Carmilla. Het klikt meteen tussen de jongedames en ze borstelen einde...

Ja, beste mensen, het is weer zover: Halloween! Een feest dat in de wijk waar ik woon behoorlijk uitbundig wordt gevierd. Waar mijn buurvrouwen zichzelf met graagte omtoveren in akelige toverkollen, bestaat mijn bijdrage vooral uit het inslaan van pakken snoep. Ik stel kleine griezels nu eenmaal niet graag teleur. Maar verder heb ik weinig met dit feest, al inspireerde het mij wel tot de lectuur van Bram Stoker's Dracula . Ik vroeg me namelijk af: heeft dit verhaal de tand des tijds doorstaan? (ja, flauwe woordspeling, ik weet het, maar ik kon het niet laten, sorry) En, was het de moeite, tante? Jazeker! Ik ben helemaal fan: wat een geweldig boek. Het bevatte enerzijds alles wat ik ervan verwachtte, zoals: duistere kastelen, grimmige kerkhoven en akelige bloedspatten. Huiveringwekkende scènes te over, bijvoorbeeld die waarin ondoden op akelige wijze een spies door hun hart krijgen geduwd (trouwens, tante, dat gaat niet op on-akelinge wijze: ook weer waar). Goed, het bevatte dus de ...

Mijn kinderen geloofden zichzelf bijna niet. Want, een Franse serie bekijken, dat valt doorgaans ver buiten de comfortzone. Maar Lupin op Netflix bracht het voor elkaar. Ondanks alle lof van de jeugd heb ik de serie zelf nog niet bekeken, maar het maakte me wel nieuwsgierig naar de boeken waar men zich losjes op baseerde. Ik kende Lupin namelijk al een beetje uit de colleges kunstgeschiedenis. Daar bespraken we immers in detail de geschiedenis van Het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck. De Dief, Arsène Goedertier, was een grote fan van zijn naamgenoot Arsène Lupin, de meesterdief die de ideale misdaad kon plegen. Zijn aanpak zou een inspiratiebron zijn voor de nog steeds onopgeloste diefstal op het paneel van de rechtvaardige rechters. Goedertier gebruikte zelfs zinnen uit de boeken van Lupin in zijn afpersingsbrieven.  Zo'n inspirerend heerschap, daar wil een eens meer van weten (dit mens althans) en omdat er onlangs een Nederlandse vertaling van Lupin verscheen, 318#1,  do...

Laten we met het goede nieuws beginnen. Want zo ben ik nu eenmaal, mijn glas is altijd halfvol. En wat zit er dan deze week in dat glas? Een boeiend verhaal over hoe de schilderijen van Vincent van Gogh tot ons zijn gekomen. Want dat liep nu niet bepaald van een leien dakje. Vincents werk was namelijk wel erg intens voor de negentiende eeuwse smaak, en aanvankelijk raakte het werk van de "knotsgekke schilder" maar moeilijk verkocht. Zijn broer Theo bleef er echter in geloven en kocht heel wat schilderijen op. Na de dood van Theo was het diens vrouw, Johanna die is blijven ijveren voor erkenning. Zij was het die erin slaagde om Vincent op de kaart te zetten, en zonder haar had het Van Gogh museum niet bestaan. Dat zij het meer dan waard was om eens een boek aan te wijden, staat dus buiten kijf. Volkomen terecht en niets dan hulde. Maar dan nu het minder goede nieuws, want de " Vie Romancée " die Silke Rieman en Ben Verbong over haar maakten, verdient niet meteen het ...

Iedere verteller weet: een goede spanningsboog is het halve werk. Of het nu een ontluikende idylle is, een queeste naar een mysterieuze schat, een who done it of een coming of age, wek nieuwsgierigheid op bij de lezers en het verhaal loopt als een trein. Zeker als je dan ook nog eens elk hoofdstuk laat eindigen op een cliffhanger van formaat. Als ik zelf verhalen ga vertellen is dat dan ook het eerste waar ik over nadenk: welke boog ga ik spannen om de luisteraars mee te lokken? Dat een goede schrijver echter helemaal geen spanningsboog nodig heeft, toon Elizabeth Gaskell aan met  Cranford  (1851). Een heerlijk boek over het leven in een popperig Brits dorpje, waar blijkbaar alleen dames op middelbare leeftijd wonen. Ze breien, ze drinken thee, ze houden elkaar in de gaten en ze hebben heel veel werk met het naleven van ongeschreven regeltjes.   Die regeltjes zijn trouwens vrij hilarisch. Zo is het bijvoorbeeld echt niet de bedoeling dat je laat merken krap bij ...

Mijn zoektocht naar tijdloze klassiekers gaat niet over rozen. Integendeel, mijn queeste kent een bochtig parcours. Want, waarde lezer, het is niet al goud dat er blinkt en het boekenbloggers bestaan heeft ook schaduwzijden. Daarom hierbij drie beroemde pennenvruchten die ik zuchtend ter zijde schoof. Ga er eens door en breng mij, waar nodig, op andere gedachten. Ik hoor graag van u! Het wassende water - H. De Man Toen ik nog geen thee lustte, lang, lang geleden dus, in de jaren '80, was het "wassende water" behoorlijk hip. Er was namelijk een serie van op TV, waar ik als klein wicht niet naar mocht kijken. Geen betere hefboom om ergens heel erg in geïnteresseerd te raken dan een verbod, en dus bleef deze titel in mijn achterhoofd rondzweven. Uiteraard bevond dit veronderstelde meesterwerk zich in vaders bibliotheek, dus vol verwachting dook ik erin. Aanvankelijk was het nog best grappig: dat ouderwetse Nederlands! Die verschrikkelijk bazige moeder! De koppigheid van de h...

Had u mij een maand geleden gevraagd: "Theetante, Degas, wat roept dat zoal op?", dan was ik vast niet verder gekomen dan dromerige balletmeisjes. Van het soort plaatjes dat ik als achtjarige prachtig vond, maar die ik later (toen bleek dat ik echt te houterig was om enige danscarrière te ambiëren) op heel wat minder interesse konden rekenen. Niet meteen een schilder die me nieuwsgierig maakte. En, o, o, o, wat was dat ten onrechte. Zo bleek althans deze week! Want ja, gelukkig is er Arthur Japin, die er steeds weer in slaagt om historische verhalen zo meeslepend te vertellen dat ze onvergetelijk zijn. In zijn meest recente boek, Mrs. Degas, ontmoeten we de schilder in 1912. Hij is op dat moment stokoud, nagenoeg blind en meer dan eigenwijs. Het huis waarin hij al decennia lang woont en werkt wordt afgebroken en de arme man moet verhuizen. Gelukkig komt er hulp van een vriendelijke jongedame die samen met hem zijn archief gaat selecteren. Dat is immers geen sinecure als je n...

Als een boek "het revolverschot" heet, en er wordt op pagina drie een revolver cadeau gedaan, dan weet je als lezer één ding heel zeker: dit onding zal afgaan. En toch, beste mensen, toch kwam het schot voor mij totaal onverwacht. Ik dacht immers dat de knal pas helemaal op het einde zou komen, maar nee hoor, ergens op tweederde van het verhaal was het zover. En ik had het niet zien aankomen. Een kroniek van een aangekondigde dood was dit dus niet, wel een bijzonder mooi en tragisch verhaal over twee zussen in een klein Vlaams stadje anno 1911. Ze zijn de dochters van de notaris en na de dood van hun vader voelt het grote huis leeg aan. Beide dames snakken naar een man en een groot gezin, maar er dienen zich niet echt mogelijkheden aan. Totdat er één heerschap aanbelt die hun beider hart in vuur en vlam zet. En dat heeft zo zijn gevolgen... Dit prachtige kleine boekje is een psychologisch portret van de oudste zus, Marie. Zij scheelt tien jaar met de jongere Georgine. In haar...

Er is een Leuven een kinderboekenwinkel die De kleine Johannes heet. Een heerlijke plek, waar men de mooiste prentenboeken kan ontdekken en ook voor oudere kinderen pakkend leesvoer vindt. Het lijkt of de zon er altijd schijnt, en ik kom er dan ook graag. Daarom dacht ik altijd: het boek waar deze winkel naar is vernoemd, moet wel een erg leuk boek zijn! Het kan niet anders of het moet een vrolijke wereld beschrijven, vol warmte en gezelligheid. Soort zoekt toch immers soort? En hoewel ik de winkel al zo'n twintig jaar ken, nam ik pas afgelopen week de proef op de som. *** Aanvankelijk dacht ik precies te hebben gevonden wat ik zocht. De kleine Johannes ontmoet namelijk op een zonnige lentedag het elfje Windekind dat hem meeneemt naar de wonderlijke wereld van de insecten. Daar ontmoet hij de meest heerlijke types die natuurlijk een dikke knipoog zijn naar de mensensoort. De vredesmieren, de krekels en de meikevers, ze deden me glimlachen. Wat een leuk boek! En ja, hoor, op een zo...

Tijdens onze week in Frankrijk verdiepte ik me dus in de vrouwen van Napoleon , en ik las een boek over de tijd na Waterloo. Want ja, eens moet eens mens zich toch eens wagen aan de Comédie Humaine van Balzac, en dan is een klein boekje in Nederlandse vertaling misschien het beste vertrekpunt. Ik koos dus voor Kolonel Chabert , volgens vertaler Hans van Pinxteren een levendig voorbeeld van de vertelkunst van de schrijver. En zijn er zelfs die beweren dat dit "de meest uitgebalanceerde vertelling uit zijn oeuvre" is. Meer geloofsbrieven had ik niet nodig: lezen maar! De hoofdpersoon uit deze novelle, Kolonel Chabert himself , is officieel gesneuveld op het slagveld. Daar gaat iedereen toch vanuit. Vooral zijn vrouw dan, die al snel een andere echtgenoot heeft gevonden en het ruime pensioen van de overledene heeft opgesoupeerd.  Maar Chabert leeft, en via een lange en moeizame weg bereikt hij uiteindelijk Parijs. Daar wil hij vechten voor zijn recht om te bestaan. Hij wil zijn...

De voorbije zomer brachten we een genoeglijk weekje door in Frankrijk. Tijdens zo'n uitstap verblijd ik de reisgenoten graag met weetjes. Ik kies dan van te voren de sappigste verhalen uit en deel die dan ter plaatse. Niet elke puber vindt dat een feest, maar roddels over geheime minnaressen, slimme ontsnappingen en geslepen misdaden doen het altijd goed. De hang naar sensatie is immers tijdloos, toch? Helaas kwamen we op onze reis langs de Loire niet meteen heel veel aanknopingspunten tegen om het over Napoleon te hebben. Jammer, anders had ik heel wat smeuïgs kunnen serveren uit het boek dat ik aan het lezen was. Want " Het hart van Napoleon " van Johan Op de Beeck leest als een trein en rijgt op vermakelijke wijze de ene anecdote na de andere aan elkaar. Ik las het met plezier, maar schakelde wel even de historica in mezelf uit.  Op de Beeck is namelijk echt een verhalenverteller, die in negentiende-eeuwse traditie drama en emotie niet schuwt, maar lekker dik aanzet. E...

Een hele tijd geleden alweer was ik voor het werk op bezoek in het Hopmuseum in Poperinge . Ik kreeg er een rondleiding van de conservator en er ging een wereld voor me open, want bij het product "hop" had ik dus nog nooit stilgestaan. Halverwege onze route haalde ze even diep adem en zei toen met gepaste trots: "En dit is nu een ast!". Vol verwachting keek ze me aan, want ze rekende blijkbaar op een feest van herkenning. Maar ik had toen nog nooit van een ast gehoord, laat staan van het wondermooie verhaal van Stijn Streuvels dat zich op deze plek afspeelt. Die schade moest dus worden ingehaald, en dat is afgelopen week eindelijk gebeurd. Voor we verder gaan, wat is een Ast? Dat is een droogoven, waar men cichorei of mout (voor het bier) droogt. Vaak is het een zolder waarbij men de warmte langs onderen laat komen en het te drogen product op de vloer uitspreidt. Daarna verhit men de oven en droogt men urenlang. Het was hard en vooral ook erg warm werk, dat het leve...

Wat zou u doen met een teletijdmachine? Ik zou naar het verleden afreizen, zonder twijfel! Om precies te zijn naar het mooie jaar 1990. Ergens in de zomer misschien, al is een winterse avond ook een optie. Ik land dan in mijn ouderlijk huis, midden in mijn eigen puberkamer. Ik ben namelijk nieuwsgierig: was dat ook zo'n puinhoop als ik dagelijks moet gadeslaan en die de rillingen over mijn rug doet lopen? Lagen er bij mij ook kledingstukken in hopen op de grond, op niet esthetische wijze vermengd met make-up, schriften, handdoeken, snoeppapiertjes en vuile sokken? Heerste er ook daar het constante risico om "iets met pootjes" te ontmoeten? Vast niet, denk ik vaak. Ik maak me immers sterk dat ik "altijd al" ordelijk geweest ben, maar klopt dat eigenlijk wel? Er is dus maar één manier om daar nu nog achter te komen: hopla in de tijdmachine! Maar nu naar het boek, tante, dit is tenslotte een boekenblog en geen therapiesessie! Goed! Back to business ! Ik zou als his...

De kleinere musea zijn vaak het fijnste! Zo hou ik bijvoorbeeld erg van het Antwerpse museum Mayer van den Bergh en genoot ik in Londen enorm van de Courtauld Art Gallery . Beide musea beschikken over een collectie aan topwerken, aantrekkelijk gepresenteerd in een bijna huiselijke setting. Beiden zijn het werk van een gepassioneerd verzamelaar, en ze moeten ook allebei de herinnering aan de stichter levend houden. Omdat er niet te veel werken te zien zijn, wordt je als bezoeker niet gedwongen om keuzes te maken ("die galerij slaan we maar even over"). Geen fear of missing out en je komt zo helemaal geïnspireerd weer naar buiten. Wat een zalige plekken zijn dat toch! Een derde museum dat volgens mij naadloos in dit rijtje past is het musée Nissim de Camondo in Parijs. Dat een hoogstaande collectie achttiende eeuwse kunst herbergt. Ik heb het nog niet bezocht, maar het staat hoog op mijn lijstje, zeker na het lezen van de Brieven aan Camondo  van Edmund de Waal. **** In dit ...

Het was zomervakantie en ik dacht: tijd voor een dikke klepper. Dus haalde ik Victor Hugo's " L'homme qui rit " in huis. Ik keek ernaar uit om te worden meegesleept door een groot verteller en nestelde me dus alvast in de hangmat. Zo'n 120 pagina's hield ik het vol en toen dacht ik: waar ben ik nu eigenlijk mee bezig? Want onze Victor bleef maar inleiden, sfeerscheppen en kennis tentoonspreiden, maar het verhaal was ondertussen geen stap verder. De man werd per pagina betaald, dat is duidelijk. Maar mijn geduld was op. Waar dit boek van Victor Hugo symbool staat voor het ene uiterste: barokke overdaad, staat de novelle Ethan Frome van Edith Wharton symbool voor de andere kant van het vertellersspectrum. Dit boekje vertelt in enkele pagina's een heel dramatisch verhaal, verpakt in rake scènes en betekenisvolle stiltes. Heel verfrissend na de ronkende retoriek van de praalzuchtige Fransman. De frisheid van Ethan Frome heeft natuurlijk ook te maken met de ...