Tot voor kort had tante geen etiket. Ja, heel naar! Niets bleek op haar van toepassing. Geen ADHD, geen ADD, niet echt hoogbegaafd en, nee, toch niet hypersensitief, ocharme. Tja, daar sta je dan met lege handen: te normaal voor woorden. Hè! Maar gelukkig heeft tante sinds vorige week ook iets. En dan nog wel een syndroom (jubelt en juicht). Het “nice person syndroom” treft lieden die erg graag sympathiek en vriendelijk om de hoek komen. En die het dan ook best wel belangrijk vinden om door anderen aardig gevonden te worden. Het zijn vast mensen die net als tante bij tijd en wijle inzitten over vluchtig wegvliegende twittervriendjes. En die haast hysterisch blij worden van blogreacties. Wat een opluchting: ook tante heeft nu keurig een handleiding! En een excuus om zich af en toe onmogelijk te gedragen (het is een syndroom hè, ik kan er niets aan doen…) Uiteraard betreft het bovenstaande pure ironie. Want dat etikettendom, daar is tante in wezen tegen. Maar omdat in alles ook ee...