De Theetante

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...

Als je twee keer in één etmaal de vraag krijgt om een lijstje met boeken samen te stellen, dan is het duidelijk: het universum wil dat ik leestips verspreid! De eerste vraag kwam van Judith, die zelf vijf heel interessante boeken opsomde die haar leven hadden veranderd. Ze vroeg me vervolgens om hetzelfde te doen. Geen gemakkelijke opgave, want om uit een zee van boeken slechts vijf dingen te selecteren vergt heel wat moed en doorzettingskracht. Zo'n best of na dertig jaar intensief lezen, daar moet ik even over nadenken. De tweede vraag kwam van Le Petit Mas d'Ile , waar we een geweldige week doorbrachten tijdens een heerlijke vakantie. De vraag van Caroline was iets eenvoudiger: welke vijf boeken zou ik haar persoonlijk aanbevelen? Zo'n lijstje op maat was op kortere termijn haalbaar. En dus produceerde ik, speciaal voor haar dit overzicht van boeken om te zoenen: Ik kreeg ook een lijstje met vijf titels terug, die ongetwijfeld nog wel eens de revue zullen ...

Hichcock wist het al: niets zo angstaanjagend als een stel zwarte vogels. Vooral als ze in grote getale samenklitten en duistere wolkenluchten nog donkerder maken.  Een onheilspellend gevoel van dreiging daalt neer, terwijl zwarte kraalogen ons beloeren... En, lopen de rillingen al over uw ruggengraat? Prima! Voeg daar dan nog een naderend onweer, mistige moerassen en heel wat verknipte figuren aan toe en u heeft het sfeertje van Mosse’s nieuwe roman helemaal beet: donker, duister en gloomy , waar Britten zo goed in zijn. In dit ijzingwekkende kader vindt, wat dacht u, een moord plaats. Een jonge vrouw wordt teruggevonden in het ijskoude water. En dat roept uiteraard vragen op: wie heeft haar vermoord, en waarom? Als kort nadien een aantal vooraanstaande heren verdwijnen, gaan er bij velen vraagtekens rijzen. Wat volgt is een klassieke who done it , met een dappere dame in de hoofdrol, en – hoe kan het ook anders – een nobele jonge held om haar bij te staan.  ...

Zwoele zomeravond. De zon zindert nog na. De duisternis valt al, haast ongemerkt. Hier, op de drempel tussen dag en nacht, is alles mogelijk. Het verleden vervaagt, de toekomst is schimmig. Er is alleen het eindeloze nu, vol verwachting en vol spanning: we houden de adem in. Op dat moment ontmoeten we Blanca. Haar moeder is enkele dagen geleden overleden, en het is alsof de zon is ondergegaan. De enige constante factor in het roerige bestaan van Blanca is verdwenen. Maar net als de zon op een zomeravond, zijn de laatste stralen van haar warmte nog voelbaar.  Blanca koestert de drempel. Ze wil niet doorgaan naar de nacht. Want dat zou betekenen dat ze echt volwassen moet worden, verantwoordelijkheid zou moeten opnemen, de zaken onder ogen zou moeten zien. Neen, dan liever de schemering vol beloftes. Het uitgestrekte nu waarin keuzes eindeloos kunnen worden uitgesteld. Blanca nestelt zich in de laatste zonnestralen. Om de nacht uit te stellen vlucht ze in de alco...

Sommige boeken zijn echt niet wat ze lijken. Neem nu “De boekhandel”, op het eerste gezicht de popperigheid zelve. Een parmantig dametje van middelbare leeftijd opent een knusse boekhandel in een pittoresk dorpje. De ene na de andere karakteristieke dorpsfiguur passeert de revue. Men strooit er lustig met “dear” en “darling”, snoeit rozenstruiken en maakt stevige wandelingen. En een sikkeneurige klopgeest zorgt voor dat extra streepje authenticiteit.  O, Penelope Fitzgerald houdt het lang vol! Tot ver over de helft van dit boek wordt er nog gezellig thee gedronken aan knetterende haardvuren, wordt er cake gebakken en   ontdooien wereldvreemde kluizenaars voor de charme van de hoofdpersoon. En net als je helemaal doezelig bent van zoveel knusheid, begint er iets te knagen. Want, is het allemaal wel zo rooskleurig als de schijfster doet vermoeden? Er lijkt meer aan de hand, zeker als je tussen de regels doorleest. Waar je eerst nog moest grinniken om de droge i...