We gaan er geen doekjes om winden: theetante leidt geen vlekkeloos bestaan. Ze doet haar best, dat wel, maar slaagt er zelden in kraaknet te blijven. Is het enthousiasme? Is het verstrooidheid? Menig vlek is haar deel. Ze huldigt dan ook de leuze: “als we maar proper binnen komen”. En ze is bijzonder creatief in het camoufleren van ongelukjes: gekke broches en grote sjaals zijn haar beste kameraden! Nu moet u ook weer niet denken dat tante er als een smeerpoets bijloopt. Dat de theekopjes met ongewassen snoetjes van huis vertrekken of dat zij rondschrijdt in morsige gewaden en met ongekamd piekhaar. Het valt best nog wel mee met tante. Maar het is wel opletten geblazen met sausjes! Met verf! En met inktkussens. Nu huldigt tante daarbij het standpunt: we doen tenminste iets. We maken een tekening, we koken soep, we knoeien met waterverf. En dat is beter dan nietsnutterij. Dat er dan enige “ collateral damage ” optreedt is jammer, maar niet onoverkomelijk. Dat zou inderdaad klop...