De Theetante

Enige tijd geleden moest de zoon een spreekbeurt geven. Gierende stress alom, dat snapt u. Het thema was echter snel gekozen: Dinosaurussen! Maar mama moest wel coachen bij de voorbereiding. Want zij heeft immers geschiedenis gestudeerd (Middeleeuwen en Dino's: blijkbaar één pot nat). Dus moeder dook vol ijver haar goed gestoffeerde boekenkast in en kwam met een didactisch volledig verantwoord werk aanzetten. De zoon keek haar zwijgend aan, zuchtte eens diep, rolde met zijn ogen en merkte fijntjes op: "Mama, ik kijk wel even op Google!". Ja, wie is er nu zo ouderwets om met een boek aan te komen zetten? Tante's wereld stortte ineen! Wat een hoogmoed! Een boek aan de kant schuiven? Heiligschennis!Maar ze staat niet alleen. Ook voor andere ouders is het knap lastig om uit te leggen wat een boek nu precies voor heeft op een computer. Kijk (en grinnik) maar even mee: En dan te bedenken dat het zelfs in de Middeleeuwen, bij de opkomst van het boek, nog behoorlijk ...

Kom, eerst weer even een bordschema voor een brokje structuur: Nu we vandaag de dag levenslang moeten leren (het klinkt bijna als een straf “levenslang”), onze competenties moeten verbreden en constant moeten blijven groeien, vroeg tante zich plotseling af: hoe leer ik eigenlijk? Stilte! Hier wordt diep en druk nagedacht… Tenslotte kon tante er niet langer omheen: ze moest wel erkennen dat ze nogal “ivorentorenig” is. Dat wil zeggen: “boekenwurmerig”! Vol plezier nestelt ze zich met een boekje in een hoekje om vervolgens met theoretische bril naar de wereld te kijken. Want vanuit zo’n toren zie je vooral de grote lijnen, en daar houdt tante wel van. Natuurlijk moet ze af en toe een duik nemen in de praktijk. Maar met enige graagte klimt ze toch keer op keer de ladder weer op. Om uit te zoomen, na te denken, verder te kijken. Ja, best een theorietjes-grietje, die theetante. Stilte, … hier groeit een nieuw besef! Want nadat theetante zichzelf vlotjes had geplaatst onder de (t...

Toen de theetante nog maar een klein theelepeltje was, werd ze erg in de watjes gelegd. Ze verkeerde namelijk in de luxe situatie dat ze elke dag lang en veel werd voorgelezen. Zo kon ze, wazig starend in de verte, de grootste avonturen beleven en zich heerlijk laten meevoeren door de verhalen van menig goede verteller. (De eerlijkheid gebiedt ons wel te vermelden dat ze vaak indutte en schaamteloos door menig spannende ontknoping heen sliep, maar dat kon de pret niet drukken). Tegenwoordig wordt de theetante nog maar zelden voorgelezen. Als je de nieuwslezer niet meerekent, blijft het voorlezen beperkt tot een mopje van de druivelaar of een opzienbarend item in de gedrukte media. Dat duurt niet lang genoeg om een dekentje en een kersepitje te verantwoorden, laat staan om er speciaal een pot thee voor te zetten. Enige tijd geleden verkeerde de theetante dan ook in de sombere veronderstelling dat West-Europa een groot cultureel verval tegemoet ging. “De jeugd kan niet meer luistere...