De Theetante

Iedere verteller weet: een goede spanningsboog is het halve werk. Of het nu een ontluikende idylle is, een queeste naar een mysterieuze schat, een who done it of een coming of age, wek nieuwsgierigheid op bij de lezers en het verhaal loopt als een trein. Zeker als je dan ook nog eens elk hoofdstuk laat eindigen op een cliffhanger van formaat. Als ik zelf verhalen ga vertellen is dat dan ook het eerste waar ik over nadenk: welke boog ga ik spannen om de luisteraars mee te lokken? Dat een goede schrijver echter helemaal geen spanningsboog nodig heeft, toon Elizabeth Gaskell aan met  Cranford  (1851). Een heerlijk boek over het leven in een popperig Brits dorpje, waar blijkbaar alleen dames op middelbare leeftijd wonen. Ze breien, ze drinken thee, ze houden elkaar in de gaten en ze hebben heel veel werk met het naleven van ongeschreven regeltjes.   Die regeltjes zijn trouwens vrij hilarisch. Zo is het bijvoorbeeld echt niet de bedoeling dat je laat merken krap bij ...

Had u mij een maand geleden gevraagd: "Theetante, Degas, wat roept dat zoal op?", dan was ik vast niet verder gekomen dan dromerige balletmeisjes. Van het soort plaatjes dat ik als achtjarige prachtig vond, maar die ik later (toen bleek dat ik echt te houterig was om enige danscarrière te ambiëren) op heel wat minder interesse konden rekenen. Niet meteen een schilder die me nieuwsgierig maakte. En, o, o, o, wat was dat ten onrechte. Zo bleek althans deze week! Want ja, gelukkig is er Arthur Japin, die er steeds weer in slaagt om historische verhalen zo meeslepend te vertellen dat ze onvergetelijk zijn. In zijn meest recente boek, Mrs. Degas, ontmoeten we de schilder in 1912. Hij is op dat moment stokoud, nagenoeg blind en meer dan eigenwijs. Het huis waarin hij al decennia lang woont en werkt wordt afgebroken en de arme man moet verhuizen. Gelukkig komt er hulp van een vriendelijke jongedame die samen met hem zijn archief gaat selecteren. Dat is immers geen sinecure als je n...

Als een boek "het revolverschot" heet, en er wordt op pagina drie een revolver cadeau gedaan, dan weet je als lezer één ding heel zeker: dit onding zal afgaan. En toch, beste mensen, toch kwam het schot voor mij totaal onverwacht. Ik dacht immers dat de knal pas helemaal op het einde zou komen, maar nee hoor, ergens op tweederde van het verhaal was het zover. En ik had het niet zien aankomen. Een kroniek van een aangekondigde dood was dit dus niet, wel een bijzonder mooi en tragisch verhaal over twee zussen in een klein Vlaams stadje anno 1911. Ze zijn de dochters van de notaris en na de dood van hun vader voelt het grote huis leeg aan. Beide dames snakken naar een man en een groot gezin, maar er dienen zich niet echt mogelijkheden aan. Totdat er één heerschap aanbelt die hun beider hart in vuur en vlam zet. En dat heeft zo zijn gevolgen... Dit prachtige kleine boekje is een psychologisch portret van de oudste zus, Marie. Zij scheelt tien jaar met de jongere Georgine. In haar...

De voorbije zomer brachten we een genoeglijk weekje door in Frankrijk. Tijdens zo'n uitstap verblijd ik de reisgenoten graag met weetjes. Ik kies dan van te voren de sappigste verhalen uit en deel die dan ter plaatse. Niet elke puber vindt dat een feest, maar roddels over geheime minnaressen, slimme ontsnappingen en geslepen misdaden doen het altijd goed. De hang naar sensatie is immers tijdloos, toch? Helaas kwamen we op onze reis langs de Loire niet meteen heel veel aanknopingspunten tegen om het over Napoleon te hebben. Jammer, anders had ik heel wat smeuïgs kunnen serveren uit het boek dat ik aan het lezen was. Want " Het hart van Napoleon " van Johan Op de Beeck leest als een trein en rijgt op vermakelijke wijze de ene anecdote na de andere aan elkaar. Ik las het met plezier, maar schakelde wel even de historica in mezelf uit.  Op de Beeck is namelijk echt een verhalenverteller, die in negentiende-eeuwse traditie drama en emotie niet schuwt, maar lekker dik aanzet. E...

De kleinere musea zijn vaak het fijnste! Zo hou ik bijvoorbeeld erg van het Antwerpse museum Mayer van den Bergh en genoot ik in Londen enorm van de Courtauld Art Gallery . Beide musea beschikken over een collectie aan topwerken, aantrekkelijk gepresenteerd in een bijna huiselijke setting. Beiden zijn het werk van een gepassioneerd verzamelaar, en ze moeten ook allebei de herinnering aan de stichter levend houden. Omdat er niet te veel werken te zien zijn, wordt je als bezoeker niet gedwongen om keuzes te maken ("die galerij slaan we maar even over"). Geen fear of missing out en je komt zo helemaal geïnspireerd weer naar buiten. Wat een zalige plekken zijn dat toch! Een derde museum dat volgens mij naadloos in dit rijtje past is het musée Nissim de Camondo in Parijs. Dat een hoogstaande collectie achttiende eeuwse kunst herbergt. Ik heb het nog niet bezocht, maar het staat hoog op mijn lijstje, zeker na het lezen van de Brieven aan Camondo  van Edmund de Waal. **** In dit ...

Naast de leesclub, is er ook: de kookclub! En die staat garant voor menig heerlijk avondje, letterlijk en figuurlijk. Gisteren gingen we ons te buiten aan gewokte scampis met kokos, gember en kurry, en als dessert een compote van ananas met munt en room. Het was om duimen en vingers bij af te likken! En terwijl we zo aan het smikkelen waren, rees de vraag of er ook boeken zijn die je doen watertanden? Verhalen om in te bijten? Het eerste boek dat zo ter sprake kwam was, hoe kan het ook anders, Rode rozen en tortilla’s van Laura Esquivel. Een verrukkelijk boek, vol Zuid-Amerikaanse magie. Over meisjes die huilend om de geur van uien op keukentafels geboren worden. En over sterke vrouwen die uren achter het fornuis doorbrengen en hun liefde in tortilla’s verstoppen. Met na elk hoofdstuk ook nog eens een recept. Voor wie het nog niet las: dit is niet te missen hoor. De zoetekauwen hadden, uiteraard, ook goede herinneringen aan dit boek: OK, het is geen wereldliteratuur, maar...

Kijk, dit is de agenda van tante. Inderdaad, nog gewoon van papier, maar met een harde kaft en een leeslintje. Zo hebben we het graag. Wat minder opvalt, is dat deze agenda propvol zit. Met afspraken dan. Tante is immers een positief mens. Makkelijk enthousiast te krijgen. En dus zegt ze net iets te vaak volmondig “ja” als iemand iets vraagt. Om dan achteraf te beseffen: ik was beter op de rem gaan staan. Nu kan een mens hiervoor een beroep doen op zelfhulpboeken. Liefst met pastelkleurige kaften, glimmende letters en kreten als: “Kom op voor jezelf!”, “Daar ligt de grens!”. Maar laat ons nu even met Alain de Botton aannemen dat literatuur je leven kan veranderen. Welk boek moet de immer ja-knikkende tante dan lezen? Wel, dit: “Knielen op een bed violen” gaat over een tuinder van een niet meteen erg succesvolle kwekerij. Op een dag komt een oude vriend van hem op bezoek. Iemand die hij nooit echt graag heeft gemogen, maar die zich ontzettend opdringt. Zozeer zelfs dat de tuinde...

Zo’n twee weken geleden was tante te gast op een heuse Soirée Barbare . Wacht. Voordat u ten prooi valt aan wilde fantasieën even verduidelijken dat de barbaren in kwestie CULTUURbarbaren zijn. Dus geen nodeloos wapengekletter, woest gegil of zinloos geweld. Plaats van actie was de imposante vliegtuighal van het Belgisch Legermuseum in Brussel. En nee, er weerklonk geen marsmuziek, in tegendeel, een echte DJ-set stond in voor hippe deuntjes. Het voelde bovendien bepaald barbaars om zo bij het vallen van de avond met een glas wijn door het museum te struinen, of tussen de museumstukken een kroket te verorberen. Maar verder waren alle deelnemers toch vooral boekenwormen, die zich hadden verzameld om Alessandro Baricco te ontmoeten en door te praten over zijn geweldige boek “De barbaren”. OK, Whats the fuss about ? Baricco analyseert op geniale wijze de veranderende cultuur, zonder te vervallen in sikkeneurig geweeklaag over cultureel verval en “den dieperik”. Kort gezegd komt zi...

Al enkele jaren maakt tante deel uit van een heuse boekenclub. Nu is dat minder griezelig dan het misschien lijkt. Immers, niets te statuten en huishoudelijk reglementen! Het betreft gewoon een kliek leeslustige dames die om de zes weken afspreken het zelfde boek door te nemen. Verwante zielen dus, die graag eens doorpraten over hetgeen ze allemaal gelezen hebben (toen de kinderen in bed lagen). Op de “clubavond” klitten we dan samen bij één van ons. Drinken er schuimwijn, knabbelen nootjes en bespreken het boek. En passant bieden we elkaar lees- en opvoedingstips en een luisterend oor! Om dan tenslotte te eindigen met een kop thee en de prangende vraag: wat wordt onze volgende uitdaging? Nooit een gemakkelijke keuze, steeds inzet van discussie, want er is ondertussen al een hele stapel literatuur de revue gepasseerd. Een kleine selectie: Gisterenavond was het weer zover! Dit keer was het Julian Barnes die ons samenbracht rond het boek “ Alsof het voorbij is ”. Sommigen vonden...

De boog kan niet altijd gespannen zijn. Maar af en toe een tandje bijsteken kan ook geen kwaad. Daarom dwingt tante zichzelf op tijd en stond tot “een project”! Geheel in lijn met 2012-Dickens jaar bestond de opgave deze lente uit het lezen van een boek van “den Charles”. Tante vroeg zich immers af of de grootmeester nog leesbaar is, heden ten dage. Of hij nog wel kan boeien én beroeren, 150 jaar na dato. Zo werd besloten tot het doornemen van David Copperfield a rato van één hoofdstuk per dag. De titelpagina zag er, voor een ouderwetse boekenworm althans, veelbelovend uit: En, was het leesbaar? Grotendeels wel! Dickens is immers een fantastische verteller die je letterlijk in geuren en kleuren meevoert naar het 19de-eeuwse Londen. Die personages schept waar je van gaat houden. Die bovendien een geweldig soort droge humor bezigt, zodat je regelmatig moet grinniken. En die tenslotte de kunst van de “cliffhanger” al volledig beheerst (niet verwonderlijk: hij verkocht het verhaa...