In hectische tijden kan een mens al eens nostalgisch worden. Verlangen naar een tijd waarin het leven rustiger en eenvoudiger was. Toen iedereen in het dorp elkaar nog kende. Toen men leefde van het land, ellelange wandelingen maakte in de velden en genoot van woeste wolkenluchten en prille dauw. En het enige getwitter van de vogels kwam. Een idylle, maar zo is het natuurlijk nooit geweest. Een beetje historicus is zich er nu eenmaal van bewust dat het dorpsleven zelden zo’n oase van stilte en tevredenheid is geweest. Dat het hard zwoegen was op het veld. Dat kille regels en woeste stormen het leven teisterden. En dat een kleine gemeenschap behoorlijk verstikkend kon zijn. En toch, toch is het heerlijk om eens bij weg te dromen. Escapisme naar het boerendorp, inderdaad, want het hoeft niet altijd een exotisch eiland te zijn. En dus genoten we deze week van een hartverwarmende verhalenbundel over een Brits gehucht. Een boek vol klei, molshopen en sneeuwbuien. Met loden ...