De Theetante

Theetante spreekt een aardig woordje dinosaurus. Dit is louter het gevolg van externe factoren. Zijnde de zoon met een passie voor prehistorische gedrochten. Zo komt het dus dat tante feilloos een parasuarolophus van een iguanodon kan onderscheiden en ook aardig kan meepraten over spinosaurussen en andere lieverds. Met het aanbreken van de kerstvakantie was een uitstap naar het Dinomuseum eens te meer onvermijdelijk. Deze keer ging een vriendje mee en ook nog een moeder, een oma, een broertje en een buggy. En dat alles in opperbeste stemming op de trein, van de trein af, trap op, trap af. U merkt het: voor een glimlach van een dinoliefhebber doen we alles. Of toch veel. Tante dacht ondertussen dat ze het museum nu echt wel kende, maar leerde toch weer heel wat bij. Bijvoorbeeld aangaande fossielensoorten en de juiste loophouding van prehistorische kolossen. Komt vast nog eens van pas. Maar tante zal het maar bekennen: ze kijkt ook graag naar de andere museumbezoekers. En die wa...

Werkende moeder zijn, da’s altijd een beetje hollen. Van de fietsenstalling naar de trein, van station naar de schoolpoort en hop naar de kookpannen (huiswerk nakijken tussendoor). En dan natuurlijk ook nog naar de muziekschool, de zwemles en het zangkoortje (en, laten we even eerlijk zijn, ook naar de leesclub, de sToffenmadammen en de kookclub). Kabouter lui formuleerde het reeds kernachtig: “Daar word ik zooo moe van!”. Maar eens per week heeft de theetante ineens twee volle, lege uren ter beschikking! Helemaal voor zichzelf, wat een weelde! Maar, ook: wat een leegte, en hoe vullen we die op? Volgens welk criterium geven we gepaste inhoud aan deze loze ogenblikken? Tot dusver koos tante voor de optie “algemeen nut”, en dus vulde zij de overtollige uurtjes met heen en weer rennen naar winkels, met het regelen van administratieve geplogenheden, met tandartsafspraken en meer van dat leuks. Met als resultaat dat ze uiteindelijk, vermoeider dan anders, uitgeblust aan de schoolpoort ...

Wat doet de theetante op sombere dagen? Vooral diep zuchten. En verder haar vuist ballen naar de donkere wolken,. Ze vervloekt de weergoden, stampt met haar voeten en prevelt smeekgebedjes. En als ze een zonnedansje zou kennen, dan zou ze dat prompt opvoeren. Maar, niets helpt. De lucht blijft somber, de regen stroomt gestaag, zelfs de poezen willen naar binnen. En dus zit er niets anders op dan een schemerlampje aan te knippen. Maar plots heeft ze zoon het licht gezien. Voor gezellig middagvullend entertainment heb je soms niet meer nodig dan een muur, een lichtje en lenige vingers. Handig, zo’n theater in zakformaat! Een echte kunst ook, met een spannend plot, angstaanjagende geluiden en griezelige engerds die letterlijk in een handomdraai in de living verschijnen. Moeder en dochter nestelen zich onder een dekentje en kijken ademloos toe. Wie heeft er nog nood aan TV als je silhouetjes hebt? Je kunt ze met je eigen fantasie verder invullen en zo gek, mooi of griezelig maken als...

Tijdens vakantiedagen is de theetante wel in voor een experiment. Helaas waren de theekopjes deze keer het slachtoffer. Zij werden immers onderworpen aan een heus retro-regime. En dit omdat hun entertainment normaliter nogal – euh – multimediaal is. Derhalve: uittrekken die stekker, inleveren die batterijen en weer eens ouderwets gezellig doen. (Gejuich van de theekopjes? Niet echt, nee) Nu begrijpt de theetante best dat dit moeilijk is. En dat dit van haarzelve ook enige inspanning en creativiteit vergt. En dus stippelt ze wandeltochtjes uit! Leest ze voor! Zingt ze liedjes! Maant ze aan tot tekenen, knutselen en dichten! En toont ze uitgebreid hoe je werkelijk van alles een gezichtje kunt maken, een idee dat ze hier meepikte. Maar uiteindelijk kan ze niet anders dan de gezelschapsspelletjeskast aanspreken. Ze redt het eerst nog een tijdje hoor, met boter-kaas-en-eieren, galgje en hints. En ook met een spel kaarten kan je heel wat kanten op. Maar met al die regen erbij, moet je o...