De Theetante

Hou het klein, is één van mijn mantra's. Dat vooral omdat ik zelf nogal de neiging heb om dingen groots en meeslepend te maken. En aangezien dat best vermoeiend is, probeer ik dus vaak te kijken hoe ik iets eenvoudig kan houden. Dat geeft rust. Deze week bleek dat bovenstaand motto wat mij betreft ook voor boeken opgaat. Ik begon namelijk in een tweetal grootse en meeslepende boeken, om die vervolgens al heel snel in de hoek te gooien. Wel bleef ik hangen bij een kleinschalig boek, dat dan eigenlijk ook weer groots was op een heel andere manier. Heilige Rita Heilige Rita speelt zich namelijk af in een setting die ik wel waardeer: een klein dorp, op de grens van het land. Het is zo'n gehucht waar de tijd lijkt stil te staan, waar iedereen elkaar kent en waar er nooit iets gebeurt. Mensen praten er ook niet echt met elkaar, of toch niet over wat hen raakt. Ze hakken nog liever een boom om dan hun zieleroerselen te delen. Zo blijven spanningen natuurlijk broeien én gro...

  Ja, ja, de allereerste theetante winactie is een feit!  Want ik heb een vraag die ik met jou zou willen bespreken. Maar laat ik bij het begin beginnen …   Chronologie Het is een beproefde techniek van verhalenvertellers: een beetje schuiven met de chronologie. Beginnen bij het einde bijvoorbeeld, zodat de lezer zich afvraagt hoe het zover gekomen is. Zoals ik van Lidewijde Paris leerde is er een verschil tussen de chronologische volgorde van het verhaal (de fabel) en de manier waarop deze aan de lezer geserveerd wordt (het sujet). Ik mijmerde daar trouwens al eens over bij de bespreking van The end of the affair, maar dat even terzijde. Voorwaarde voor een dergelijke huzzelmuzzel is natuurlijk dat de lezer kan blijven volgen. Of dat die lezer wordt uitgedaagd om de fabel in elkaar te puzzelen. Erik Rozing heeft mij daarmee een week in de ban gehouden, want zijn nieuwe boek: Het beste voor iedereen, lijkt aanvankelijk een verwarrend kl...

Ik lees vooral voor het verhaal, dat beweer ik toch altijd bij hoog en bij laag. Spanningsbogen, cliffhangers en andere verteltechnieken kunnen me dan ook buitensporig boeien. Maar toen ik deze week Zuivering opensloeg, werd ik toch vooral geraakt door de taal! Wat een feest! Prachtig kronkelende zinnen, vol sappige woorden, barokke meanders en rake typeringen. Vuurwerk voor de geest. Iets waarbij andere boeken kermend in het zompige moeras verzinken zowaar! Al is het verhaal zeker ook de moeite Gideon Rottier is een man van middelbare leeftijd die mijn pubers hoofdschuddend als een "loser" zouden betitelen. Hij heeft een serieus spraakgebrek, maakte zijn studies niet af en werkt nu in de schoonmaak-business. Extreme vuiligheid is zijn deel bij het opruimen van crime scene s, huizen van zelfmoordenaars of stinkende kluizenaarsholen. De geur hindert hem niet, wel heeft hij een neus voor mooie spullen. Deze drukt hij gehaaid achterover en dat leverde hem een Antwerps h...

Dat ik al eens een boek cadeau krijg, zal u niet verbazen. Dat ik daar dan extra veel werk van maak, evenmin. Soms volgt er dan een openbaring, af en toe is teleurstelling mijn deel. Maar nog nooit heeft een cadeau geleid tot zo'n wonderlijke leeservaring als ik onlangs meemaakte. Echt, dit was uitzonderlijk! Poging één: poëzie Ik kreeg Liefde na liefde rond Valentijnsdag, hét moment bij uitstek natuurlijk voor een boek met zo'n titel. Net voordien had ik een fantastisch boekje gelezen over poëzie en dus voelde ik me helemaal klaar voor het betere analytische werk. De teksten in dit boek zagen er namelijk als gedichten uit: met van die korte zinnen, betekenisvol gedrapeerd op een wit blad. Ik haalde dus diep adem, zette mijn meest zen-achtige glimlach op en begon. Maar dat viel tegen, moet ik eerlijk bekennen. Want ik vond het helemaal geen poëzie, of toch geen bellettrie die me bekoorde. Het leken eerder zinnen te zijn, losse gedachtes, notities. En bij het verd...