Lees mee en win: Het beste voor iedereen

 Ja, ja, de allereerste theetante winactie is een feit!  Want ik heb een vraag die ik met jou zou willen bespreken. Maar laat ik bij het begin beginnen …

 

Chronologie

Het is een beproefde techniek van verhalenvertellers: een beetje schuiven met de chronologie. Beginnen bij het einde bijvoorbeeld, zodat de lezer zich afvraagt hoe het zover gekomen is. Zoals ik van Lidewijde Paris leerde is er een verschil tussen de chronologische volgorde van het verhaal (de fabel) en de manier waarop deze aan de lezer geserveerd wordt (het sujet). Ik mijmerde daar trouwens al eens over bij de bespreking van The end of the affair, maar dat even terzijde.

Voorwaarde voor een dergelijke huzzelmuzzel is natuurlijk dat de lezer kan blijven volgen. Of dat die lezer wordt uitgedaagd om de fabel in elkaar te puzzelen. Erik Rozing heeft mij daarmee een week in de ban gehouden, want zijn nieuwe boek: Het beste voor iedereen, lijkt aanvankelijk een verwarrend kluwen van verhaaldraden. En dat vind ik dan weer heel uitdagend!

Tijdslijn

Net als één van de personages uit het boek besloot ik een tijdslijn bij te houden, die alles eens op een rijtje zou zetten. Zo kwam er, heel geleidelijk in lijn in het verhaal van Stella. Zij is een meisje met borderline dat zwaar misbruikt werd in haar jeugd. Bij het begin van het boek is meteen duidelijk dat het voor haar genoeg is geweest. na meer dan 18 jaar therapie is ze er klaar mee en wil ze  zelfeuthanasie. Reportagemaakster Milou geeft haar de kans haar verhaal te delen.

Via een kronkelpad aan verhalen kom je erachter hoe Stella tot dit besluit kwam. Als ik alle hoofdstukken netjes op een rijtje zet, dan ziet dat er er ongeveer zo uit:

Analyse

Toen ik de tijdslijn maakte, viel me nog meer op dat dit boek uiteindelijk over vertellen en hervertellen gaat. (de gele stippellijntjes zijn cruciaal voor het begrip van dit boek) Ik verklaar me nader, hopelijk zonder teveel te verklappen…

Stella gaat op een bepaald moment in haar leven in therapie bij Erik. Hij is na de uren schrijver, en gebruikt daarbij elementen uit zijn eigen leven voor fictieverhalen. Het is vanuit die ervaring dat hij Stella aanspoort om haar eigen verhalen op te schrijven. Tijdens de therapie worden die verhalen dan besproken en krijgt ze nieuwe opdrachten: bijvoorbeeld om het verhaal vanuit de derde persoon te vertellen.

Wat Erik haar ook meegeeft is dat ze bij heel dramatische gebeurtenissen het einde kan herschrijven, om er zo meer controle over te krijgen. Stella oefent daarmee in hoofdstuk 18. Vervolgens zie je op mijn schema dat het aantal onbetrouwbare verhalen toeneemt, zodat het voor de lezer (en voor Stella) niet meer duidelijk is wat echt is en wat niet. Daarmee verliest ze steeds meer haar grip op de werkelijkheid, en geeft ze ook de werkelijkheid een draai. De grenzen tussen feit en fictie lossen op.

Door mee te werken aan de reportage van Milou krijgt Stella de kans om haar eigen verhaal nog een keer te herschrijven, om ervoor te zorgen dat het allemaal logisch lijkt en klopt. Ze gaat daarin behoorlijk ver en rekt het begrip “objectieve reportage” op. Bovendien daagt ze Milou uit om haar motieven te onderzoeken: waarom wil zij dit verhaal vertellen? Wil zij misschien ook iets herschrijven?

Lees je mee? Win dit boek!

De chronologie van dit boek blijft me fascineren. Ik ga ervan uit dat de volgorde van de verhalen niet willekeurig is, maar ik kan er nog geen heel duidelijk patroon in vinden. Maar misschien kan jij dat wel? Ook vraag ik me af wat er gebeurt als je de hoofdstukken in de volgorde van mijn tijdslijn zou lezen. Welke nieuwe interpretatielijnen zou dat opleveren?

Dit is dus een uitnodiging! Heb je zin om mee te lezen? Dan stuur ik je het boek en mijn routebeschrijving op en dan hoor ik graag wat je erover dacht.

Laat dus een berichtje na onderaan deze pagina, stuur een mail of reageer op twitter. En op 20 maart, de dag van het geluk, trek ik een winnaar!