De Theetante

O, wat hou ik van de stad! Van de snelheid en de energie die er rond raast. Van de grootse gebouwen en brede lanen in de schaduw van lindebomen. Van flaneren en terrasjes doen. In de stad is er  altijd wel iets gaande, ontmoet je telkens weer andere mensen en is geen dag hetzelfde. Leven in een stad verveelt me nooit. Toch is de stad me af en toe te druk. Te vuil en vooral te complex. Dan snak ik naar rust, naar overzichtelijkheid en eenvoud. Naar puurheid en ademruimte. En omdat een mens nu eenmaal graag in tegengestelden denkt, verbind ik die kwaliteiten met "het dorp". Idyllisch oord van kalmte en traagte. Waar iedereen elkaar kent en steunt. Waar het leven nog mooi is, gemakkelijk en zonder zorgen. Pure nostalgie natuurlijk. Een vertekend beeld. Want, wat weet dit stadskind nu van het leven in een kleine gemeenschap? Het dorp in mijn hoofd is een droom, een idylle van eendracht, eenvoud en compassie. En, zoals Marco Borsato het al treffend formuleerde: "de mees...

We leven in een wereld waar iedereen meteen een oordeel klaar heeft. Waar er grote stelligheden heersen. En waar het o, zo moeilijk is om op een standpunt terug te komen. Traag een mening vormen, nadenken, peinzen, is dan niet zo gemakkelijk. Zeker niet als je vooruit wil en wil “scoren”. Dan moet je zelfverzekerd zijn, op tafel kloppen en vooral: niet toegeven. Beste lezer, laat het duidelijk zijn, op dit domein faal ik radicaal! Ik ben iemand die wikt en weegt, en erg lang de kat uit de boom kijkt.   En dus ben ik nooit degene die metéén een vlijmscherpe vraag klaar heeft na een betoog. Of die snel en genadeloos in de aanval gaat. Ik moet er altijd eerst lang over nadenken, voor ik met een mening kom. En als ik, na lang mijmeren, een oordeel heb, dan zal ik nog altijd   “misschien” zeggen en “dat denk ik tenminste” (zelfs als ik er behoorlijk van overtuigd ben). Ik aarzel, ik twijfel en ik drentel. Lang heb ik dit van mezelf zwak gevonden. Trage twijf...

De voorbije weken heeft ondergetekende weer heel wat milde gaven mogen uitreiken en ontvangen. Mensen wat een vreugde! Van glanzend inpakpapier tot lintjes, over blijde gezichten en jubelkreten: het was er allemaal. Zodoende vergaten we  dra de helse queestes die aan dit feestelijke moment vooraf waren gegaan. Waarbij we - door wanhoop gedreven - van winkel tot winkel dwaalden en mentaal de lat steeds hoger legden. Na het minitieus inpakken en afrekenen sloeg bovendien steevast de twijfel toe: zou het wel goed zijn? Het wàs goed. En we voelden ons weer zinvol. Want, we waren schatplichtig aan een oeroud ritueel: dat van de geschenkuitwisseling. Een wonderbaarlijk gebeuren waarbij twee partijen hun erkentelijkheid uitdrukken middels een symbolisch object: het cadeau. De waarde van dit geschenk is daarbij moeilijk uit te drukken. Meer dan over materie gaat het om gevoelens van liefde,  waardering en vertrouwen. En al knielen we doorgaans niet meer plechtig bij het overha...

Op een blauwe maandag volgde ik eens een cursus economie (inleiding tot de). Buiten de wet van vraag en aanbod, is er niet veel blijven hangen, vrees ik. Maar het begrip “schaarste” bleek een voltreffer. Wat zeldzaam is, is gewild. Al is het maar als statussymbool. En dus is het altijd een slimme zet om schaarste te creëren. In deze overvloedige tijden lijkt er amper schaarste te bestaan. Toch is er één ding dat steeds moeilijker te vinden is, en dat is: leegte. Het is gewoon een kwestie van tijd voordat mensen tegen elkander gaan pochen dat ze zoveel tijd hebben, in plaats van dat “druk, druk, druk” de leuze is. Je ziet de eerste tekenen al opdoemen. Verveling is door Joke Hermsen en anderen al verheven tot dé kiem van de creativiteit. Gedwongen tot nietsdoen komt een mens al eens op een goed idee. Serendipiteit, jawel.  Een overvloed aan impulsen en prikkels laat mensen dromen van luieren, rondhangen en vervelen. En zo komt ook het eens zo verfoeide “ledigheid” (des d...