De Theetante

Hyacinth Bucket wist het al: de schone schijn ophouden is le-vens-be-lang-rijk. Tegenwoordig is er heel instrumentarium om dat te doen. Op facebook en Instagram halen we de meest glamoureuze versie van ons levens boven, en maken we onszelf net een tikketje mooier, rijker en gelukkiger. "Echt iets van deze tijd" zegt men wel eens. Maar, beste mensen, dat lijkt me niet. Want iets in de menselijke soort wil al eeuwen gezien en bewonderd worden. Erkend, hoog geacht én gerespecteerd. Daarom flaneerden we in de 19de eeuw op brede avenues, zetten we in de 18de eeuw opzichtige pruiken op ons hoofd en maten we ons nog een eeuw eerder molensteenachtige kragen aan. Ik heb zelfs een sterk vermoeden dat er al oermensen waren die her en der een tandje bijstaken, om toch net iets beter te lijken dan de ander. Sterker nog: je zou kunnen stellen dat heel ons economisch systeem gebaseerd is op statusdwang. Nou zou je daar een heel cynisch en ontluisterend boek over kunnen schrijven, ma...

Toen de Tweede Wereldoorlog net was uitgebroken, opperde een Britse onverlaat om de musea te sluiten. Uit veiligheidsoverwegingen, uiteraard. "Daar komt niets van in!" brieste Churchill (zeer terecht). "Juist in deze tijden is het belangrijk dat we nog kunnen zien tot hoeveel schoonheid de mens ook in staat is". Dit maar om te zeggen dat ondergetekende een estheet is. Iemand die cultuur nuttigt omwille van de schoonheid. Mooie zinnen, prachtige woorden en raakgekozen beelden kunnen mij erg gelukkig maken. En ja, dan verzoen ik mij al eens met de mindere kanten van het bestaan. Dat verklaart meteen waarom ik een grondige hekel heb aan recent werk als Het Smelt en Bonita Avenue . Dit soort literatuur toont immers vooral de lelijkheid des levens. Het is een genre, maar niet het mijne. De hemel verslinden Bij het lezen van de eerste hoofdstukken van dit boek, belandde ik wederom in een universum van afstotelijkheid (ril, ril). Ongewassen en ongemanierde j...

Vorige week was razend druk. Er gebeurde weer van alles tegelijk. Dat was zo overweldigend, dat ik de boekenclub moest missen. Heel jammer natuurlijk, want samen lees je beter. Gelukkig was het boek in kwestie "een boekenclub op zijn eigen", zodat ik toch in de sfeer bleef. Ik las het met heel veel plezier en wil deze leestip dan ook graag met je delen! In Een Odyssee schuiven we aan bij een eerstejaars werkcollege over Odysseus. Een docent bespreekt er wekelijks een hoofdstuk uit dit epos en zoekt samen met de studenten naar verklaringen, rode draden en vertelstrategieën. Bijzonder aan deze editie is dat de vader van de professor ook aanwezig is. Deze vader is in de tachtig en heeft zich zelf altijd verweten dat hij geen klassieke talen heeft gestudeerd. Omdat een mens nooit te oud is om te leren, besluit hij er alsnog werk van te maken. En dat doet hij met een grote ijver. Waar het aanvankelijk de afspraak was dat vader zwijgend zou toekijken, lukt dat natuurlijk...

Zo'n jaarlijkse poëzieweek, dat is nu eens echt nodig voor ondergetekende. Ik moet er immers op tijd en stond aan herinnerd worden dat er zo iets bestaat als een gedicht. En vooral: dat ik daar even de tijd voor moet nemen. Maar, dan begint het wel te knagen, want: hoe lees je een gedicht? En: mis ik niet vanalles diepzinnings? (stress) Om een antwoord op die vraag te kunnen vinden zag ik aanvankelijk de volgende setting voor me: een bejaarde professor, een raam met vitrage, verschaalde lucht van sigaren, een pinkring, een glaasje cognac en vooral: heel veel moeilijke woorden en diep gezucht. Niet meteen de context waarin ik floreer, dat snap je wel. Gelukkig kan het radicaal anders! Ik kreeg namelijk een fantastisch boekje opgestuurd: Woorden temmen . Een aanstekelijk creatieve les in "hoe werkt een gedicht", met fijne opdrachten, leuke weetjes en heel veel doordenkertjes. Bovendien ook nog eens behoorlijk geniaal in elkaar gedraaid, en prachtig eigenzinning vo...