De Theetante

  Je moet het maar doen: eeuwenlang rondspoken. Dat is geen sinecure! Simon de Canterville beheerst deze stiel echter tot in de finesses. Na drie honderd jaar kan hij dan ook terugblikken op een succesvolle carrière als huisspook: hij verjoeg drie verloofdes, veroorzaakte minstens twee hartaanvallen en legde één edelman voor altijd het zwijgen op. Het aantal slapeloze nachten waar hij de hand in had is niet te tellen. Het is duidelijk: Simon is een vakman. Maar ook oude rotten kunnen de plank wel eens flink misslaan, en dat merkt Simon met scha en schande. De nieuwe bewoners van het kasteel van Canterville zijn namelijk niet bepaald onder de indruk van hun nachtelijke huisgenoot. De familie Otis komt uit Amerika en staat nogal stevig met beide voeten op de grond. Ze zijn nogal, eh, praktisch ingesteld. Ratelende ketens worden snel even gesmeerd, voor magische bloedvlekken zijn er schoonmaakmiddeltjes en nachtelijke verschijningen worden gewoonweg genegeerd. Spook Simon put zich daa...

Zaterdag is tante weer eens gaan dansen. Jubeldejubel. O, de ware dancing queen in ons kwam helemaal boven. Dit ondanks meewarige blikken van jonge luiden aan de zijkant. En ondanks stramme leden en houterige pas   ’s anderendaags: het was heerlijk. Neuh, ouder worden is voor ons niet zo’n last. De kraaienpootjes rond onze ogen zijn immers lachrimpeltjes, beste lezer! Geen probleem dus. Ok, we besmeren die dagelijks kwistig met nachtcrème, want we willen natuurlijk wél in schoonheid oud worden. Maar eeuwig jeugdig, strak en dun blijven, dat hebben we al lang opgegeven, gelukkig.  Ouder worden heeft immers voordelen. We hebben al wat achter de rug, relativeren beter en bouwden zowaar wat levenskennis op. En dat merk je vooral als je een boek herleest: plots identificeer je je met andere personages dan voorheen en vallen andere verhaallijnen je op. Alsof je de wereld met andere ogen bekijkt. Deze week kwam het bovenstaande wonderwel samen in ons lectuurpakk...