De ochtendspits ten huize theetante. Typisch zo’n moment waarop wij de automatische piloot opzetten. Ons creatief denkvermogen schiet immers pas in actie na het nuttigen van één liter thee, en na het trotseren van ochtendregen op de fiets naar het station. We dwalen af: de ochtendspits: gloriemoment voor treuzelaars! Hoogtepunt voor lanterfanterij! Piekuur voor gemopper en gezucht. Voornamelijk ten aanzien van de dochter, die moeders trage start dubbel en dwars heeft overgeërfd. “Opschieten!” brullen heeft geen enkele zin, maar toch doen we het – telkens weer. Als de freule zich na herhaaldelijke vermaningen nog niet op de trap heeft vertoond, stormt moeders ziedend de kamer in. Alwaar de deerne zich pontificaal onder een deken verschuilt. Subtiliteiten en morgenstond gaan niet samen, dus we beginnen meteen brommend te roepen van “o, is het weer zo!” en luid zuchtend kasten open te trekken op zoek naar proper ondergoed, frisse sokken en vers gestreken T-shirts. Tot de ...