De Theetante

Ondertussen vertoeft tante al bijna twee decennia in het schone Leuven. Of, zoals haar moeder dat zo mooi placht uit te drukken “ze heeft er heel wat stapjes liggen”. En zo komt het dat een wandeling door de stad meteen ook een beetje een wandeling door de herinnering is. Want ja, daar ging ze als student uit, daar kwam ze met de theekopjes toen ze nog ukjes waren, en daar, is ze onlangs op een ijsrijke dag van haar fiets gedonderd, au! Eigenlijk heb je twee soorten steden. Enerzijds de geplande stad, van stedebouwkundigen en ruimtelijke ordelijken. Die van bovenaf plannen, structuur geven, grote lijnen trekken. En dan is er die tweede stad, de geleefde stad, stad van herinneringen, van linken naar mensen en gebeurtenissen. Stad van ervaring en van doelloos slenteren. En in die tweede stad, vol mijmering en gedachten, kan het soms gebeuren dat één plaats meerdere betekenislagen krijgt. Het stadspark bijvoorbeeld is zowel de plaats waar tante op zomerse dagen zat te studeren, waa...

Af en toe droomt tante van een rustig huis. Een kibbelvrije zone. Een oase van peis en vree. Met twee minderjarigen in de woonstede is dat echter een illusie. Maar wat de betrokken jonge luiden al een aardig eindje op weg zou kunnen helpen is de vaardigheid empathie. Inlevingsvermogen, ja, ja. En dat medegevoel bestaat in gradaties. Zo is het voor de theekopjes een koud kunstje om mee te voelen met een snoezig katje of piepkleine potloodjes (“nee, niet weggooien, die zijn al zo lang bij ons”). Meevoelen met een broer of zus, is minder vanzelfsprekend (en soms totaal afwezig). En dan heb je nog de hoogste graad van compassie: een abstracte vorm van bekommernis met wie je niet direct ziet, genre “de arme kindjes”. Moeilijk. Dat ook volwassenen, die doorgaans prat gaan op hun moreel gevoel, het lastig hebben met die laatste categorie, komt vlijmscherp aan de orde in dit boek van M. Februari: In dit boek strijken we neer in welvarend en weldenkend Nederland. Plaats van actie: een s...

Zoals iedereen tegenwoordig heeft tante het druk-druk-druk! Maar tante waakt erover dat ze af en toe de haast terzijde schuift. En dat doet ze door op tijd en stond zenbevorderende zinsnedes te berde te brengen. Noem het mantra’s, al komt er geen monotoon geneurie of lotushouding aan te pas. Zo is er de zin “ niet alles hoeft nu meteen !”, heel doeltreffend om energieke theekopjes af te remmen. Voor zichzelf bezigt tante dan weer het motto: “ me opjagen is ver beneden mijn niveau ”, helpt vaak (behalve als je een trein moet halen, maar soit.) En omdat alle goede dingen steeds uit drie bestaan, luidt de derde leuze: “w at is nu de essentie, en wat is ballast? ” Kwestie van hoofd en bijzaak af en toe eens duidelijk van elkaar te onderscheiden. Geen overbodige luxe in tijden van informatie-overload. Buitengewoon mindful dus, die zinnen, en deze week waren ze alle drie volop van toepassing op het boek dat tante las. Want dit is een boek dat geen haast verdraagt, maar dat je traag moe...

De opvoeding der theekopjes is geen sinecure. Neem nu het adagium “wat gij niet wil dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet”. Een constante uitdaging! Empathie is blijkbaar écht aangeleerd. Of een andere heikele kwestie: uitleggen waarom je niet altijd je eigen zin kan doen. Dat mensen rekening moeten houden met elkaar, anders wordt het een chaos. En dus zijn er regels nodig. En afspraken. En moeten kindjes luisteren, binnen de lijntjes kleuren en in de pas lopen. Wel zo makkelijk. Nu wringt daar natuurlijk ook wel meer dan één schoentje. Wat we willen van de theekopjes nu ook weer geen makke schapen maken. Noch robotjes. Integendeel! We willen hen opvoeden tot fijne mensen. Die niet de regel om de regel volgen. Die zich wel eens afvragen of die bepaalde regel wel zo’n goed idee was, achteraf gezien. Die zich waar nodig verzetten, omwille van de goede zaak. En die daarbij hun eigenbelang even opzij kunnen zetten voor het algemeen belang. Zoals de hoofdpersonen (op een wel h...

Ja, ja beste mensen, dit wordt een gewichtig blogje! Dat zie je meteen aan de blik hè? Serieus! Gewichtig! Diepgravend! U bent bij deze gewaarschuwd. Onze leesclub gaat ondertussen alweer de vijfde jaargang in, hoezee! En dan mag de lat al eens hoog gelegd worden. Met “hermetisch zwart” van Marguerite Yourcenar kozen we voor een wel heel erudiet werkstuk. Een hele kluif. En omdat tante goed beslagen ten ijs wilde komen (en ook omdat ze grip wilde krijgen op de verschillende lagen van het boek) toog ze aan het mindmappen. Een ideale manier om snel een aantal rode draden in kaart te brengen. (En om leesclubleden te imponeren…) We kunnen het iedereen aanraden. En het ziet er nog leuk uit ook (vinden wij): Het boek neemt ons mee naar de zestiende eeuw. Donkere tijden vol religieus fanatisme, zo blijkt. Met enge ziektes, vreselijke martelingen en publieke terechtstellingen waar je maag van omkeert. Een tijd waarin er heel wat gekonkelfoesd wordt aan de hoven van de Habsburgers en d...

Dit is Jan. Ouwe Jan. Al eeuwen trotseert hij de zwaartekracht. En hij wint. Nog steeds. De Ouwe Jan is één van de markante torens van Delft. En dat is dan weer de geboorteplaats van tante. Waar zij ondertussen alweer een decennium niet was geweest. En die ze derhalve tot welhaast mythische proporties had opgeblazen. En walhalla van Vermeer, koningshuizen en Delfts Blauw. Een paradijs van zeventiende-eeuwse grachten waar wetenschappers als Hugo Grotius en Anthoni Van Leeuwenhoeck eertijds grenzen verlegden. Hoog tijd dus om weer eens polshoogte op te nemen, dacht tante. En dus reisde ze deze kerstvakantie nog eens af naar haar geboortegrond. Om de theekopjes eens te laten zien waar hun gekke moeder eigenlijk vandaan komt. En om de sfeer van weleer op te snuiven. Veel was inderdaad hetzelfde gebleven. De Oude Jan balanceerde nog steeds. De grachten waren prachtig en het stadhuis kon nog steeds op tegen haar grote zus in Antwerpen (van dezelfde architect!). Maar toch werd het g...

Visite, visite, een huis vol visite! Ja, tante is dol op bezoek. Ondanks alle stress en zenuwen de ze van te voren moet doormaken. Koken voor grote groepen is nu niet meteen tantes cup of tea . Taarten en cakes bakken daarentegen wel. En het een compenseert het andere, zo is het maar net. Maar eigenlijk gaat het niet om het eten. En zelfs niet om te thee. Maar wel om een huis vol vrienden. Gezellige gesprekken, over koetjes en kalfjes, over werk en kroost of over boeken. En af en toe ook eens over geschiedenis. Zo kwamen laatst de oude Grieken en Romeinen nog uitgebreid ter sprake, de filmgeschiedenis passeerde de revue en de Vlaamse primitieven werden bewonderd. Op zulke momenten gonst het in tantes huis van de nieuwe ideeën, en daar knapt en mens enorm van op. Tante staat op dit punt niet alleen. Ze heeft zielsverwanten in de 18-de eeuw. Baron d’Holbach bijvoorbeeld. Tot voor kort een nobele onbekende, maar wel degene die in zijn Parijse Salon de meest verlichte denkers same...