Theetante neemt elke morgen de trein naar Brussel. En omdat een mens nu eenmaal een gewoontedier is, neemt ze steevast plaats in dezelfde wagon (de eerste en dan bovenaan, wegens aangenaam vogelperspectief!) Nu zijn er blijkbaar nog hele volksstammen die ’s ochtends de keuzemogelijkheden tot een minimum willen beperken, want tante stelt vast dat ze dagelijks ongeveer hetzelfde groepje reizigers ontmoet. Serieus volk! Met actetassen en smartphones. Met economische bijlagen en bijpassende zorgelijke blik. En vooral: héél stillekes zo in de vroege morgen (op het occasionele gesnurk na dan). Tante slurpt dus heel voorzichtig van haar thermosje thee en slaat uiterst secuur de bladzijden van haar boek om, in de hoop geen onnodige luchttrillingen te veroorzaken. Maar vorige week ging het helemaal mis! Tante begon eerst stilletjes te hikken. En toen te snikken. En uiteindelijk barstte ze uit in een slappe lach vanjewelste. Er was geen houden meer aan, sterker nog: er moesten zelfs zakd...