We leven in een wereld waar iedereen meteen een oordeel klaar heeft. Waar er grote stelligheden heersen. En waar het o, zo moeilijk is om op een standpunt terug te komen. Traag een mening vormen, nadenken, peinzen, is dan niet zo gemakkelijk. Zeker niet als je vooruit wil en wil “scoren”. Dan moet je zelfverzekerd zijn, op tafel kloppen en vooral: niet toegeven. Beste lezer, laat het duidelijk zijn, op dit domein faal ik radicaal! Ik ben iemand die wikt en weegt, en erg lang de kat uit de boom kijkt. En dus ben ik nooit degene die metéén een vlijmscherpe vraag klaar heeft na een betoog. Of die snel en genadeloos in de aanval gaat. Ik moet er altijd eerst lang over nadenken, voor ik met een mening kom. En als ik, na lang mijmeren, een oordeel heb, dan zal ik nog altijd “misschien” zeggen en “dat denk ik tenminste” (zelfs als ik er behoorlijk van overtuigd ben). Ik aarzel, ik twijfel en ik drentel. Lang heb ik dit van mezelf zwak gevonden. Trage twijf...