In september 1925 ging mijn opa, Leonhard (Leo voor de vrienden) in Venlo naar de boekenwinkel. Hij schafte er De pastoor uit den bloeyenden wijngaert van Felix Timmermans aan. Met een zwierig handschrift schreef hij zijn naam op het schutblad. Bijna honderd jaar later staat datzelfde exemplaar bij mij op de boekenplank, en vond ik het dus tijd om het eens ter hand te nemen. Dat deed ik met een positief vooroordeel, want zeg nu zelf: een pastoor in een bloeiende wijngaard dat levert toch meteen allerlei vrolijke connotaties op? Zonneschijn, zoemende bijtjes, gezelligheid en veel bezoek. Met als middelpunt zo'n goedmoedige, dikbuikige pastoor die aan een sigaartje lurkt en al eens een oogsken toeknijpt, dat idee. De eerste pagina's stelden op dat vlak allerminst teleur. Pastoor Benedikt is beslist gezapig, hij houdt van zijn tuin, van een goed glas wijn en van zijn nichtje Léontientje. Dat arme wichtje komt logeren, want ze moet tot rust komen. Even afstand nemen van Lier en...