Posts

Posts uit september, 2013 tonen

In de marge

Afbeelding
Zaterdag was ik op een feestje. Nou, ja, feestje, noem het maar een "festiviteit". Wegens gesitueerd in een smaakvol herenhuis, met kristallen luchters en brokaten gordijnen. Waar het wemelde van de vriendelijke professoren, van dames met parelkettinkjes, heren met managementservaring en zowaar een minister van Staat. Ondergetekende was ook aanwezig. Vooral lijflijk dan. Met barstende hoofdpijn en een geforceerd lachje. "Flets" placht men zoiets al eens te noemen. Geen bron van sprankelende conversatie, kortom. Maar wel met nog nèt voldoende empathie om instemmend mee te knikken of verbijsterd de ogen open te sperren, al naargelang de intonatie der gesprekspartner. En dat is al heel wat. In een roman zou dit optreden op z'n best één zin waard zijn. (Tenzij de muurbloem in kwestie natuurlijk behept is met een rijk intern leven, en een scherpe geest bezit vol rake observaties of snode plannen. Doch dit kon van mij die avond niet gezegd worden. Observeren, to

Een "echt" boek?!

Afbeelding
Het schooljaar is nog knispervers, maar we komen op kruissnelheid. Het weekschema is uitgetekend, de boeken gekaft, de krijtlijnen getrokken. En toen kwam de dochter thuis met een heuse leeskaart. Ze deelde me parmantig de instructies mede. Eke keer als onze freule 10 minuten uit vrije wil zou lezen mocht ze een vakje kleuren. Wat er daarna zou gebeuren, bleef in het ongewisse, maar dat het een buitengewone zaligheid betrof, stond buiten kijf. "Maar", vervolgde ze dramatisch, "de afspraak is wel dat het om "echte boeken" moet gaan, en geen strips. Want daar leer je zo weinig van, en lezen is een serieuze bezigheid". Ja, ja. Uiteraard juichde ik dit instrument volmondig toe.... om me die hulde later weer te beklagen. Want toen ik mij diezelfde avond herfstig in de fauteuil drapeerde met een boek, kwam een klein dametje over mijn schouder meekijken. Meewarige blikken, gevolgd door diepe zuchten waren mijn deel. "Mama!", riep ze verbolgen, &qu

En de boer, hij ploegde voort

Afbeelding
" Wat je overkomt heb je niet in de hand, hoe je ermee omgaat wel ". Ik hoorde deze spreuk jaren geleden, in moeilijke tijden. En het was even een lichtpuntje, want zo had ik het nog niet bekeken. Ondanks alles had ik toch een keuze. Het voelde als een vorm van vrijheid. En het heeft me toen door die zware dagen heen geholpen. Vorige week moest ik plots weer denken aan deze spreuk. Gelukkig niet omdat ik zelf zware stormen doormaak (integendeel: het is momenteel heerlijk zonnig in de casa theetante), maar omdat ik een aangrijpend boek las. Eentje waarin de hoofdpersoon vol waardigheid en eenvoud onmogelijke medemensen trotseert. Het levert hem geen eer op, geen macht en evenmin een schitterende carrière. Ik heb het natuurlijk over Bill Stoner. Boerenzoon, stevig geworteld in donkerbruine aarde. Eentje die plots een verrassende keuze maakt. In plaats van akkers te bewerken, doorploegt hij middeleeuwse literatuur (en dat is uiteraard een levensweg die mijn volle sympathie

Nuffige dames en oude boeken

Afbeelding
Neen, deze titel slaat niet op de leden van onze leesclub. Laat ons daar van meet af aan duidelijk over zijn. Nuffigheid, behaagzucht noch hooghartigheid kan men ons verwijten. Kwestie dat dat duidelijk is. Zo. Die oude boeken, daarentegen, dat is echter wel to the point . Want na ons sessies lang te hebben verdiept in eigentijdse pennevruchten maakten we deze zomer eens tijd voor een klassieker. We kozen voor Flaubert, met Madame Bovary . (en dat is dan weer een dame die wél nuffig is). Al toen de eerste leesclubladies donderdagavond aanschoven, werd het duidelijk. Deze klassieker was verre van oubollig. Verrassend vlot leesbaar, was het oordeel, vol vaart en met interessante psychologische schetsen. Velen waren verbaasd dat dit boek al in 1857 werd geschreven. Maar goed, het was ook toen al zijn tijd vooruit. Want Flaubert hield aan dit feuilleton een proces over. En de psychologie een symptoom. Inderdaad, er bestaat zoiets als Bovarisme, een stoornis waarbij de patient (mees