Vlakbij ons huis ligt een abdij. We gaan er vaak en graag wandelen. Om te genieten van de natuur, van de rust en de stilte. En hoewel de laatste patertjes eeuwen geleden hun biezen pakten, hangt er nog altijd een serene sfeer. Even op adem komen! Laat ik het gewoon maar toegeven, ik hou heel erg van abdijen. En ik ga er op vakanties dan ook steevast naar op zoek. Abdijen fascineren me. Misschien niet meteen voor het religieuze aspect, maar wel voor de radicale levenskeuze van hun bewoners. Je terugtrekken uit de wereld, een strak gereguleerd leven leiden, van gebed, rust en bezinning, je moet het maar kunnen. Zo’n bewuste keuze voor een leven in armoede en gehoorzaamheid was voor de middeleeuwse mens wellicht logisch, maar vandaag de dag vraagt het heel wat opoffering en moed om je leven zo drastisch te vereenvoudigen. Het was dan ook me grote belangstelling dat ik enkele jaren geleden de warme documentaire van Annemie Struyf bekeek, over de zusters van het Trappiste...