Posts

Posts uit maart, 2013 tonen

Ijzig

Afbeelding
Kijk eens goed! Zo mooi kan ijs zijn. Tante kreeg dit parelende klompje zomaar cadeau aan haar raamkozijn! Wat een geflonker en geschitter. Een klein applausje was wel op z'n plaats. Doch, wat een teleurstelling voor menig andere sneeuwvlok! Waar hun collega’s bij tante op groot gejuich werden onthaald, viel hen hoongelach ten deel. Misprijzing. Gebalde vuisten. En ze deden nog zo hun best. ’t is zielig. Nu is tante de ijstijd ook wel beu hoor. En zou ze liever zitten soezen in de lentezon. Maar zij is er zo eentje die niet bij de (sneeuw)pakken gaat neerzitten. Maar die zich dan afvraagt: wat doet het met een mens om steevast in de kou te zitten? Word je daar dan zelf ook een tikje ijzig van?  Daarom vandaag eens een auteur uit Ijsland onder de loep genomen: Olaf Olafsson. Reeds bejubeld door Anna , en met betere geloofsbrieven kan een auteur nauwelijks komen. We waren dus zeer benieuwd. Petur Petursson is een Ijslander die tijdens de Tweede Wereld o

Vier de rivier!

Afbeelding
Laat ons eerlijk zijn: theetante is niet zo dol op water. Ja, wel als ingrediënt voor een heerlijk kopje thee natuurlijk, of verstopt onder het schuim van een geurig warm bad. Maar verder loopt tante niet over van enthousiasme voor H 2 O. Sterker nog: tante was jarenlang dat meisje dat stond te huilen op de rand van het zwembad en weigerde te water te gaan. Niet bepaald een waterratje dus. En dat zal wel verklaren waarom zij doorgaans klaterende bergbeekjes, bruisende watervallen of kolkende stromen negeert. Voor tante geen vakanties aan tropische stranden. En ook haar interesses in sporten als raften of kajakken zijn beperkt. Men zou eens nat kunnen worden. Jakkes! Niet dat ze waterlopen angstvallig nu mijdt, maar ze heeft er gewoon geen aandacht voor. En dat is geheel ten onrechte, zo bleek deze week bij het lezen van dit bruisende boekje: Olivia Laing zat in een dip en liet zich op sleeptouw nemen door de rivier de Ouse. Haar zomerse tocht langs het water

Tijd om te lanterfanten!

Afbeelding
Ooit, heel lang geleden, was er eens iemand (ik denk een mannetje) die de behoefte voelde om de tijd te gaan meten. “Zonsopgang en zonsondergang is allemaal mooi en aardig”, dacht hij, “idyllisch en beslist romantisch, maar wat kóóp ik daar nu voor? Het is ook zo lastig afspreken met vrienden (wanneer kom je? Oh, als de zon een beetje rood begint te kleuren???) En bovendien is het excuus “o, is het al zo laat, ik moet nu echt gaan” héél ongeloofwaardig, momenteel. “ En dus bouwde dat mannetje (vast een gluiperig en onsympathiek schepsel) een klok. Grinnikend wreef hij zich in de handen: controle van de medemens was zijn deel! Want ja, nu konden de stadspoorten op vaste tijdstippen open en dicht, kon de markt op klokvast beginnen en kon ook de inspanning van arbeidskrachten gemeten worden: “Kom op jongens, niet zeuren, dat wandtapijt moet binnen een uur af zijn.” Met de komst van de klok was het hek van de dam, en vandaag de dag worden we meer dan ooit door de klok gere

Boekbloggers lezen Japin

Afbeelding
Het moment waarop de nieuwslezer zegt: “de volgende beelden zijn niet geschikt voor gevoelige kijkers”. Dan weet tante genoeg: wegzappen of weghollen is de boodschap. Want hoewel huilen voor de televisie louterend kan zijn (o, memories en spoorloos!) het wereldleed kan tante dermate schokken dat ze ineenschrompelt tot een bibberig, ellendig hoopje mens. Zo eentje die al het leed op haar schouders torst. Daarom is ze dankbaar voor begripvolle nieuwslezers die haar daarvoor behoeden. Er valt veel voor te zeggen om het predicaat “niet voor gevoelige zielen” ook op boeken toe te passen. En dan zou het boek dat tante zojuist dichtklapte als eerste een dergelijke sticker verdienen. Want, man, man, man, wat een hartverscheurende narigheid. Zo erg, dat ondergetekende heeft zitten huilen. Met stille, dikke druppels. Een type janken van de meest verwoestende soort. Doffe ellende was haar deel. Dit boek gaat namelijk over het gortige, jarenlange misbruik van een meisje, Zon