Vier de rivier!

Laat ons eerlijk zijn: theetante is niet zo dol op water. Ja, wel als ingrediënt voor een heerlijk kopje thee natuurlijk, of verstopt onder het schuim van een geurig warm bad. Maar verder loopt tante niet over van enthousiasme voor H2O. Sterker nog: tante was jarenlang dat meisje dat stond te huilen op de rand van het zwembad en weigerde te water te gaan.

Niet bepaald een waterratje dus. En dat zal wel verklaren waarom zij doorgaans klaterende bergbeekjes, bruisende watervallen of kolkende stromen negeert. Voor tante geen vakanties aan tropische stranden. En ook haar interesses in sporten als raften of kajakken zijn beperkt. Men zou eens nat kunnen worden. Jakkes!

Niet dat ze waterlopen angstvallig nu mijdt, maar ze heeft er gewoon geen aandacht voor. En dat is geheel ten onrechte, zo bleek deze week bij het lezen van dit bruisende boekje:

Olivia Laing zat in een dip en liet zich op sleeptouw nemen door de rivier de Ouse. Haar zomerse tocht langs het water begon bij de bron en eindigde bij de monding van de rivier. Zo maakte ze een boeiende reis door de natuur en de geschiedenis. Want het water baant zich niet alleen een weg door sappige velden en zompige moerassen, het stroomt ook door heel wat rijke historie heen. Enkel voor wie oplet natuurlijk. En dat doet Olivia.

De Ouse is vooral bekend als het water waarin Virginia Woolf zichzelf heeft verdronken. Geen toevallige keuze, want de rivier speelde ook op andere momenten in haar leven een bepalende rol. Ook die andere grote schrijfster, Iris Murdoch, had een band met de rivier. Olivia gaat uitgebreid in op hun leven en liefdes, en dat levert boeiende verhalen op!

Maar in de buurt van het rivier vonden ook kletterende middeleeuwse gevechten plaats. Die koningen in het stof lieten bijten en de geschiedenis veranderden. En dan zijn er ook nog heel wat spannende verhalen over negentiende-eeuwse amateur archeologen. Die in de buurt van de rivier dinosaurusbotten opdiepten en met moeite de academische wereld konden overtuigen van de echtheid van deze vondst. Of die juist heel erg geloofd werden, huldeblijken ontvingen en later toch werden ontmaskerd als snode vervalsers (smullen maar)

Je leert ook heel wat bij over de kracht van rivieren. Die hun weg door het landschap zelf kiezen, ook al doet de mens zijn best hen te kanaliseren. Die overstromen en ellende veroorzaken, maar die ook een thuis zijn voor kleine dieren en onverwacht mooi onkruid.

En zo kabbelt het boek aangenaam voort, heen en weer schipperend tussen de soms erg banale belevenissen van Olivia, uitgebreide natuurbeschrijvingen en interessante portretten van historische figuren. Op een aantal plaatsen doet het boek vooral naar méér verlangen (en elders ook naar minder informatie – bijvoorbeeld over de vergroeide teennagels van de auteur)

Tante las dit boek omdat Kim het haar zo aanraadde: ze noemde het zo mooi (en terecht)“slenterliteratuur”. En hoewel tante zo haar twijfels blijft houden over de kwaliteit van het werk, moet ze toch vaststellen dat ze sindsdien met meer belangstelling naar rivieren en kanalen kijkt. Want, het zijn echte persoonlijkheden, met een eigen wil, ene eigen leven en geschiedenis. Neem dus zeker een duik in dit boek, het is in elk geval verfrissend!

PS voor de echte rivierenfreaks: beluister ook eens de reeks “de rivieren” die radio Klara een paar jaar geleden uitzond en die, net als in het boek, rivieren volgt vanaf de bron tot de monding. Boeiende en goedgemaakte programma’s over de vier grote rivieren van de lage landen! Om slenterend te beluisteren op wandel langs een rivier?