De Theetante

Nu denkt u misschien: “Maar tante, ik daar heb ik helemaal geen tijd voor! Zulke dikke boeken doorlezen lukt nooit, voor ik het weet ben ik de draad alweer kwijt”. Héél begrijpelijk. En daarom een suggestie: leg eens een bundel kortverhalen op uw nachtkastje! Laat u voor het slapengaan even meeslepen in een andere wereld. Dat verzet de geest een beetje! Dat waait vanzelf werkmuizenissen uit het hoofd. En dat levert vast mooie dromen op! En als we dan toch bezig zijn met goede raad: kies voor Jhumpa Lahiri. Een dame met Bengaalse roots die warm kan vertellen over het leven van haar landgenoten in Engeland en Amerika. Denk aan rijkgekleurde sari’s, pittige curry’s, en Bollywood Cinema. Dat is zo’n beetje de exotische achtergrond. Op de voorgrond staan algemeen menselijke ervaringen. Relaties tussen ouders en kinderen. Studeren in een vreemd land. Hoop en verwachting. Telkens vol begrip en nooit zwaar op de hand. En altijd kort, zodat het verhaal rond is op hoogstens een halfu...

Sinds het grote wildbrei gebeuren is theetante helemaal hooked aan haken. Waar ze deze ietwat tuttige activiteit aanvankelijk enkel in haar eigen woonstede tentoonspreidde (en zodoende haar imago nog intact kon houden) heeft ze de laatste weken haar actieterrein verplaatst naar de openbare ruimte, in casu het openbaar vervoer (en meer specifiek de treinstellen van de NMBS). O, mensen waar gaat dat heen? (doorgaans naar Brussel) Maar, terwijl tante menig draadje vastmaakt, maakt ze blijkbaar meteen ook iets los bij haar medepassagiers. Want als ze dacht dat ze met deze actie sneller klaar zou zijn met muts of sjaal: vergeet het. Ze wordt immers steevast aangesproken door weemoedige dames én heren! En dit ook nog eens over culturele- en taalgrenzen heen: astublieft! Ja, beste lezers, het koninkrijk België lijkt wel te barsten van de onderdrukte creativiteit. Vele luiden verklaren immers dat ze zelf maar al te gaarne haaknaald of breipen ter hand zouden willen nemen, maar dat hen da...

"Hoera", jubelde de theetante, "de trein heeft weer vertraging!" Net nu het lekker druk is en gezellig donker (en de theekopjes vast reuze honger hebben), i-de-aal! En terwijl de vertraging opliep en de irritatie van de medemens evenzeer, zag tante het licht. Nu ja, het licht, er borrelde gewoon een klein ideetje boven: niets zo goed voor het groepsgevoel als een gezamenlijke vijand. De Romeinen wisten dat zelfs al (verdeel en heers, weet u nog?). En inderdaad, al snel was tante in gesprek verwikkeld over hoe het toch allemaal kwam en wat het toch allemaal teweeg bracht, ja, ja. Gedeelde smart, filosofeerde tante ondertussen verder, geeft blijkbaar stof tot conversatie. Is het een trein, is het een fuifzaal of betreft het een dramatisch krijsende baby, of wel erg hard blaffend keffertje: we kijken elkaar betekenisvol aan en voelen meteen verwantschap Maar, peinsde tante ook, een gedeelde vreugde doet dat veel minder. Zo leidde in haar nabije omgeving de aanl...

We zullen het nu maar toegeven: theetante betekent eigenlijk “kletskous, babbelziek exemplaar van het vrouwelijk geslacht”. Toepasselijk voor ondergetekende, dat wel. Zij praat immers vlot en graag met theekopjes en andere gezinsleden, met buren en kennissen en natuurlijk met de poezen. En bij gebrek aan bekende gezichten ook wel met toevallige passanten en medereizigers. Waarom? Wel, waarom niet? Misschien eerst nog even een vooroordeel uit de wereld helpen: theetante begint heus niet altijd zelf. Uiteraard zijn er soms prangende vragen als “Is dit de tram richting Gent Zuid?”, maar in veel gevallen bleek een glimlach of vriendelijk knikje al voldoende om spraakwatervallen los te weken. En tante, nieuwsgierig als altijd, luistert met belangstelling! Of ze nu in een trammetje zit, op de trein staat te wachten of aanschuift aan de kassa: theetante is één en al oor! Zo komt het dan ook dat ze onlangs alles vernam over de intensieve zorg voor een chiwawa (reden te over om daar niet a...

De morgenstond heeft goud in de mond. Helaas geldt dat niet voor de theetante. Voordat zij haar eerste kop thee binnen heeft, loopt u best in een wijde boog om haar heen. Anders riskeert u wat gebrom en een boze blik. Gewoon laten rommelen! Want, wakker worden, dat is een proces! Na de kop thee is de volgende stap een fris tochtje op de veloho naar het station. Deze opkikkerfase wordt gevolgd door een rustig ritje op een trein vol lotgenoten. Theetante staat immers lang niet alleen in haar gevecht tegen Klaas Vaak. Sommigen verliezen deze strijd zelfs tijdens de reis, maar zo ver gaat de theetante (doorgaans) niet. En omdat gedeelde smart echt wel halve smart is, klaart de theetante al een beetje op. Maar, de doorslaggevende factor is toch wel het ochtendwandelingetje door Brussel. Als de stad nog lekker leeg is, de winkels nog gesloten zijn en de eerste cafés de luiken omhoog rollen. Op zo’n moment ruikt de stad zo heerlijk naar geschrobde stoepen, de straten blinken en alles is no...