De Theetante

Wat een mens al niet doet om een laatste streepje herfstzon te vangen! In het geval van ondergetekende: men slepe een tuinstoel naar het fijnste plekje in het groen en gaat daar heerlijk zitten genieten van een kop thee/de zingende vogeltjes/ een vleugje lavendel/ lui soezende katten/ de afwezigheid van de kinderen de strakblauwe luchten! Maar, als men niet beschikt over zo’n idyllisch eigen lapje grond, dan heeft een mens in feite drie opties (in stijgende graad van leukigheid): Men staart uit het raam met een zucht/een wel erg sippe uitdrukking/een snik en een traan (en een heel zielig liedje op de achtergrond) Men installeert zich op een bankje in het park. Uiteraard naast het obligate omaatje en met als excuus de krant/ een ijsje/ een kind in de zandbak… Men springt uit de band en verwent zichzelve schandelijk op een knus terras met een …. (opties zelf aan te vullen) Maar, beste lezer, we zijn optie vier tegenwoordig helemaal vergeten! DE OPTIE VIER i...

In de stad, ja heel dichtbij Vlak onder uw neus Daar wonen stadskaboutertjes ’T is geen grap: ’t is heus! Zij zorgen voor de duifjes Strooien dauwdruppels in het rond Ze kweken kleine bloemetjes Op millimeters grond Ze poetsen kiezels, minutieus Verven blaadjes rood, bruin, geel Wijzen eekhoorntjes de weg O, ze doen zo véél Zij zorgen voor wat vrolijkheid En toch, ’t is nauwelijks bekend Lezer, laat ons eerlijk zijn: Stadskabouters zijn miskend! Let daarom morgen maar goed op En zeg eens “dankjewel” Dan voelen stadskaboutertjes Zich beter in hun vel!

Als de theetante uit winkelen gaat, dan pakt ze haar queeste altijd heel functioneel aan (OK, we negeren nu even het schamper gegrinnik van de echtgenoot!).  Zij bedoelt daarmee dat ze de winkels doelgericht en systematisch afstruint, op zoek naar de ultieme aankoop (namelijk datgene waar ze op voorhand alle toekomstige combinatiemogelijkheden van heeft verkend, zoals, momenteel, een grasgroen truitje). Deze expeditie noopt haar vaak tot het betreden van meerdere etablissementen, hetgeen altijd een risico op tijdsverlies en impulsaankopen heeft, en dat moeten we vermijden! Theetantes battle plan gaat daarom als volgt: 1. Theetante stormt een winkel binnen 2. Zij speurt naar de kleur in kwestie 3A: kleur gevonden: nader onderzoek, waarop soms een aanknoop volgt, doch vaker een bittere ontgoocheling 3B:   kleur niet gevonden: exit theetante (half huilend) Deze werkwijze lijkt onfeilbaar, doch heeft enkele serieuze minpunten. Ten eerste spot de theetante tijdens deze kleur...

Theetante kreeg tijdens haar opvoeding twee basisregels mee:  Men eet niet in het openbaar (en zeker geen kauwgom of zuurtjes, laat staan een boterham) Men zit niet op de grond (zelfs niet met een plastic tasje of regenjas uitgespreid ter bescherming van de derrière). Jongedames van stand verlagen zich immers niet op zo’n letterlijke wijze, maar houden zich in alle omstandigheden kranig staande! Op die basisfilosofie viel niet af te dingen, noch was er aan te tornen.   Maar toch was er één uitzondering op deze strenge wet: de picknick. Gesitueerd in een keurig parkje, met als verzachtende omstandigheid een keurig tafelkleedje en een gezellig gevulde mand (voorzien van servies en bestek: niets uit het vuistje natuurlijk). Dat kon dan weer wél. Sterker nog, zo’n “ lunch sur l’herbe ” was zelfs chique! Ook zonder champagne en aardbeien met slagroom. Nu weet ik niet hoe het met uw lunchpakket is gesteld, maar de theetante sleept zelden gezellige mandjes mee, noch behoort ...

Dat de theetante houdt van vrolijke kleurtjes had u vast al in de gaten. Dat ze wel erg gesteld is op bloemetjes is evenmin een verrassing, noch kijkt u ervan op dat ze graag in de stad rondwandelt. Bovendien is ze ook nog eens graag in de weer met naald en draad. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze enthousiast “JAAAAA” gilde toe ze de kans kreeg alle bovenstaande elementen te combineren in een wildbrei actie. Om u een idee te geven: het gaat dus om jasjes voor bomen, gekke mutsjes voor paaltjes, drapage voor lantaarnpalen. En ook om bloemenslingers en andere opvrolijkingen van iets afstotends als een volle vuilnisbak. Ja, je leert zo wel even anders kijken naar de dingen… Hoe dat allemaal zo kwam, dat legde ze hier  al eens uit. Maar: wat een werk! En wat een spierpijn (ter illustratie: er zijn van die momenten dat een mens haar hele lichaam moet draaien om opzij te kijken… en dat je echt even niet kan fungeren als klimrek voor gekke kindjes – iets wat de theetante ander...

Werkende moeder zijn, da’s altijd een beetje hollen. Van de fietsenstalling naar de trein, van station naar de schoolpoort en hop naar de kookpannen (huiswerk nakijken tussendoor). En dan natuurlijk ook nog naar de muziekschool, de zwemles en het zangkoortje (en, laten we even eerlijk zijn, ook naar de leesclub, de sToffenmadammen en de kookclub). Kabouter lui formuleerde het reeds kernachtig: “Daar word ik zooo moe van!”. Maar eens per week heeft de theetante ineens twee volle, lege uren ter beschikking! Helemaal voor zichzelf, wat een weelde! Maar, ook: wat een leegte, en hoe vullen we die op? Volgens welk criterium geven we gepaste inhoud aan deze loze ogenblikken? Tot dusver koos tante voor de optie “algemeen nut”, en dus vulde zij de overtollige uurtjes met heen en weer rennen naar winkels, met het regelen van administratieve geplogenheden, met tandartsafspraken en meer van dat leuks. Met als resultaat dat ze uiteindelijk, vermoeider dan anders, uitgeblust aan de schoolpoort ...

Er zijn van die keerpunten in de geschiedenis van de mensheid. Van die momenten die alles veranderen en de wereld op z’n kop zetten. Niets is ooit meer als voorheen! De uitvinding van het fluovest was er zo eentje. Vanaf dat moment was de mens immers zichtbaar in het donker, net als de glimwormen en de vuurvliegjes! Kortom, een doorbraak om u tegen te zeggen! En nu het vroeger donker wordt (of later licht) duiken ze dan ook weer op: vrolijke streepjes kleur in de duisternis, lichtpuntjes in donkere dagen. Het ziet er bijna feestelijk uit, zelfs het meest chagrijnige hoofd klaart ervan op! Ja, ja, héél blijmakend allemaal, maar dan wel van op afstand. Want zelf zo’n ding aantrekken, neen, daar heeft de theetante haar bedenkingen bij. Fluovestjes zijn namelijk zo, zo praktisch , zo verantwoord en vooral zo zichtbaar (daar was het ‘m ook om te doen natuurlijk). Laten we er geen doekjes om winden: met een fluovest aan ziet tante er in allerbeste omstandigheden uit als een vriendelijk...

De theetante houdt wel van een verzetje! En dus zei ze geen nee toen ze dit weekend de gelegenheid kreeg nog eens op stap te gaan. Een hele avond! In de stad! Mooi jurkje aan, lipjes gestift, hakjes uit de kast, theekopjes onder veilige hoede: daar gaan we. O, ze had er al zin in! Een hele avond dromerig op het plein staren naar de gevels, passanten en sterrenhemel. Genieten van het zachte geroezemoes. Urenlang filosoferen bij een glaasje wijn, en daarna slenteren door de kleine straatjes. Kortom: even weer net als voor de theekopjes er waren, toen de dagen nog gewoon 24 uren hadden. Maar, beste lezer. Het leven is hard! De idyllische droom van de theetante sloeg immers wel erg bruusk aan diggelen. Want, wat bleek tot haar ontzetting? Het o zo romantische pleintje was in bezit genomen door een lawaaierig monster. Het gedrocht in kwestie spuwde luide boekaboenk muziek en katapulteerde gillende inzittenden hoog in de lucht! Genoeg om de theetante (die weliswaar veilig op de grond b...

We zullen het nu maar toegeven: theetante betekent eigenlijk “kletskous, babbelziek exemplaar van het vrouwelijk geslacht”. Toepasselijk voor ondergetekende, dat wel. Zij praat immers vlot en graag met theekopjes en andere gezinsleden, met buren en kennissen en natuurlijk met de poezen. En bij gebrek aan bekende gezichten ook wel met toevallige passanten en medereizigers. Waarom? Wel, waarom niet? Misschien eerst nog even een vooroordeel uit de wereld helpen: theetante begint heus niet altijd zelf. Uiteraard zijn er soms prangende vragen als “Is dit de tram richting Gent Zuid?”, maar in veel gevallen bleek een glimlach of vriendelijk knikje al voldoende om spraakwatervallen los te weken. En tante, nieuwsgierig als altijd, luistert met belangstelling! Of ze nu in een trammetje zit, op de trein staat te wachten of aanschuift aan de kassa: theetante is één en al oor! Zo komt het dan ook dat ze onlangs alles vernam over de intensieve zorg voor een chiwawa (reden te over om daar niet a...