De Theetante

Had u mij een maand geleden gevraagd: "Theetante, Degas, wat roept dat zoal op?", dan was ik vast niet verder gekomen dan dromerige balletmeisjes. Van het soort plaatjes dat ik als achtjarige prachtig vond, maar die ik later (toen bleek dat ik echt te houterig was om enige danscarrière te ambiëren) op heel wat minder interesse konden rekenen. Niet meteen een schilder die me nieuwsgierig maakte. En, o, o, o, wat was dat ten onrechte. Zo bleek althans deze week! Want ja, gelukkig is er Arthur Japin, die er steeds weer in slaagt om historische verhalen zo meeslepend te vertellen dat ze onvergetelijk zijn. In zijn meest recente boek, Mrs. Degas, ontmoeten we de schilder in 1912. Hij is op dat moment stokoud, nagenoeg blind en meer dan eigenwijs. Het huis waarin hij al decennia lang woont en werkt wordt afgebroken en de arme man moet verhuizen. Gelukkig komt er hulp van een vriendelijke jongedame die samen met hem zijn archief gaat selecteren. Dat is immers geen sinecure als je n...

Onheil komt nooit alleen. We hebben het gemerkt. De afgelopen weken kregen we af te rekenen met problemen op school, hoogoplaaiende emoties, overvolle werkagenda's, aangebrande aardappels, algehele misverstanden en kaduke fietsbanden. Als dan ook de favoriete theesoort nog op blijkt te zijn, dan raakt en mens in zak en as. (je zou voor minder) Tijdens dergelijke alarmfases is er eigenlijk maar één redding. Een goed boek. Zo eentje van een rasverteller die je moeiteloos meesleept naar een andere wereld. Zo'n boek als een warm bad. Eentje waar je overdag tijdens stressmomenten naar uitkijkt: straks als ik thuis ben, dan duik ik weer in het verhaal! En ja, gelukkig had ik zo'n boek de afgelopen week. Troost in papiervorm, batterijenoplader zonder weerga. Arthur Japin snijdt in dit boek een boeiende periode aan, en doet dat op een onweerstaanbaar meeslepende wijze. Ik liet me er graag door afleiden. Vaslav vertelt het verhaal van  Vaslav Nijinsky . Sterdanser in de Ba...

Het moment waarop de nieuwslezer zegt: “de volgende beelden zijn niet geschikt voor gevoelige kijkers”. Dan weet tante genoeg: wegzappen of weghollen is de boodschap. Want hoewel huilen voor de televisie louterend kan zijn (o, memories en spoorloos!) het wereldleed kan tante dermate schokken dat ze ineenschrompelt tot een bibberig, ellendig hoopje mens. Zo eentje die al het leed op haar schouders torst. Daarom is ze dankbaar voor begripvolle nieuwslezers die haar daarvoor behoeden. Er valt veel voor te zeggen om het predicaat “niet voor gevoelige zielen” ook op boeken toe te passen. En dan zou het boek dat tante zojuist dichtklapte als eerste een dergelijke sticker verdienen. Want, man, man, man, wat een hartverscheurende narigheid. Zo erg, dat ondergetekende heeft zitten huilen. Met stille, dikke druppels. Een type janken van de meest verwoestende soort. Doffe ellende was haar deel. Dit boek gaat namelijk over het gortige, jarenlange misbruik van een meisje, Zon...