De Theetante

Salvatore is razend. Niet alleen omdat hij ziek is en ten dode opgeschreven. Ook omdat zijn zoon het nodig vond om hem weg te halen van het platteland. Daar zit hij nu in Milaan, hoog boven de aarde in een klein appartement. Met zijn geleerde schoondochter die liever met haar neus in de boeken zit dan met mensen praat. Gelukkig is daar de kleine Brunettino, die zijn opa erg nodig  heeft.... Ja tegenstellingen genoeg in dit mooie boekje. Stad versus platteland, intellect versus boerenverstand, jong versus oud: het zit er allemaal in. En het leidt, na heel wat woelige watertjes tot een prachtig slot. Niet zo'n Disneygeval waar alle plooien gladgestreken zijn. Wel tot een moment waarop alle betrokkenen een tikkeltje veranderd zijn. En beseffen dat hun leven er een laagje bij heeft gekregen. Evelyne gaf me dit boek dat zij op haar beurt ook van iemand had gekregen. Zo gaat dat soms met hele goede boeken.  Zonder al te veel ruchtbaarheid geven mensen het door aan elkaa...

Er zijn zo van die boeken die je blindelings aankoopt. Het vertrouwen in de auteur is immers groot. Voorgaande vertellingen sleepten je mee, raakten je ziel, zinderden na; en dus ben je er gerust in: ook dit wordt een voltreffer. Je wrijft al in je handjes, zet potten thee en trekt avonden uit voor het leesplezier dat je verwacht. En toch bleek dat deze week wel mee te vallen (helaas) Niet dat het nieuwe boek van Kate Mosse echt slecht is. Mosse is nu eenmaal een vakvrouw die haar stiel verstaat. Ze staat garant voor meeslepende verhalen, degelijk uitgewerkte historische contexten en de nodige mysterieuze wendingen. Deze keer neemt ze ons mee naar de zestiende eeuw. Niet de strijd tegen de Cataren, wel het conflict met de Hugenoten staat centraal. En het is duidelijk dat Mosse haar geschiedenis kent en zich in dat tijdvak heeft verdiept. Maar daar wringt het schoentje ook, want nog niet zo heel lang geleden las ik een boek van Ken Follett over dezelfde periode. Onze Ken is nog zo...

Kom, dachten we bij de boekenclub: laat ons eens iets verontrustends lezen. Iets dat ons even uit de gezelligheid haalt en ons flink aan het nadenken zet. Eén van ons dook in haar boekenkast en haalde er een boekje uit over Salamanders. Het stond er al jaren en ze had nog geen moed gehad om eraan te beginnen. Kijk, daar heb je dus een boekenclub voor en dus lazen we mee. Waar gaat het over? Oorlog met de Salamanders is een anti-utopie (of dystopie) over een wereld die erg op de onze lijkt. Daar ontdekt een Nederlandse kapitein een bijzondere salamandersoort. Groot, handig en intelligent: ideaal om voor hem parels op te duiken uit de zee. Wat een lieve beestjes, roept hij nog uit, wat hebben ze schattige kleine handjes en wat zijn ze slim. Ja, dat zijn ze zeker, want even later blijkt dat ze kunnen leren praten. Ze kunnen ook omgaan met wapens en allerlei werktuigen. Zelf vinden ze niets uit, maar ze leren snel, en ze vermenigvuldigen zich nog veel sneller. Het aantal salaman...

Als je een boekenblog hebt, dan geef je boekentips, a ja! En dan sprokkel je ook een ferme leeslijst bij elkaar door blogs van anderen te lezen. Heel, heel af en toe krijg je zelf een boekentip. Zo maar bij het avondeten. Van mijn vriendin Kathleen bijvoorbeeld, die zo enthousiast vertelde over de ondergrondse spoorweg, dat ik de volgende dag het boek ben gaan halen: dit mocht ik niet missen ! Kathleen was wel in goed gezelschap, trouwens, want ook Obama en Oprah hadden al de loftrompet gestoken. Goede wijn behoeft misschien geen krans, goede boeken kunnen niet genoeg gepromoot worden! We volgen Cora, geboren als slavin, die opgroeit in het Zuiden op een katoenplantage. Van jongs af aan leert ze er het klappen van de zweep, letterlijk. Tot ze een uitweg vindt, een vluchtroute, die haar naar het Noorden moet brengen. Er blijkt immers een ondergrondse spoorweg te bestaan, gerund door vrije zwarten en wel menende witte mensen. Her en der in het land zijn er stationnetjes waar je ops...

Guylain Vignolles zou onopvallend zijn, ware het niet dat hij elke ochtend iets heel bijzonders doet. Niet dat het zo uitzonderlijk is dat hij dagelijks de trein van 6 uur 27 haalt, zo zijn er meer. Het aparte zit 'm in wat daarna gebeurt. Steevast haalt hij immers een blad papier te voorschijn en leest de hele coupé voor. Zijn meeslepende stem brengt elke dag een ander fragment tot leven. Zo voert hij de pendelaars flarden van verhalen, af en toe een recept, heel soms een gedicht... En weet u wat? Meer ga ik niet vertellen over dit boek. En nee, lees nou geen andere recensies, alstublieft! Zorg dat u helemaal van niets weet als u dit boek openslaat. En laat u meevoeren. Dan ontdekt u vanzelf waarom Guylain dit doet. Hoe anderen daarnaar kijken. En wat de kracht van verhalen kan zijn. En dan ontmoet u ook heel veel fijne personages. Stuk voor stuk hartverwarmende types met een hoek af, met een barstje. Deze buitenbeentjes zijn een beetje " speciaal " en juist da...