De Theetante

Nu ze zich min of meer verzoend had met het idee herfst, was de theetante helemaal klaar voor knusheid en gemudlichkeit. O, ze begon al te kirren bij de gedachte aan knetterende haardvuren, warme pantoffels, knuffelkatten, oververse cake en natuurlijk liters hete thee! Maar helaas, de idylle heeft niet lang mogen duren, want het aanbreken van dergelijke aanlokkelijke tijden werd de voorbije dagen weer danig verstoord. En dat niet door storm en onweder, maar door een plotse invasie van allerhande prullaria in de openbare ruimte. Waar men vroeger de blijde intrede van prins herfst op beschaafde wijze eerde met een toename aan flakkerende kaarsjes of een kunstig gevlochten bladerguirlande, wordt de entree van menig gezinswoning heden ten dage ontsierd door wanstaltige gedrochten. O, gruwel, inderdaad. Nu kan de theetante best nog begrijpen dat een oranje pompoen enig esthetische extases kan opwekken (niet bij haarzelf, maar het kàn: dergelijke herfstvruchten fleuren menig trottoir i...

Theetante ontvangt graag brieven! Ja, natuurlijk ook e-mails, maar toch vooral van die echte, persoonlijke papieren exemplaren. Met mooie postzegels erop. Met warme gedachten en beheerste krullenletters. En met lieve woordjes en fijne wensen…Om al die redenen is ze ervan overtuigd dat echte brieven nog een mooie toekomst tegemoet gaan! Maar, hoe kan je in dit moderne leven de post elegant in ontvangst nemen? Voor de duidelijkheid: we hebben het niet over acties als het werpen van smachtende blikken, het dramatisch zuchten of het expressief rollen met de ogen. Néé, het gaat ons om het object waarin men de brieven deponeert. Eertijds kon men op romantische wijze post ontvangen door de installatie van een duiventil, vandaag opteren de meesten onder ons voor een pragmatischer oplossing: namelijk een postgat (tevens tochtgat) in de voordeur. Maar wie het allemaal net iets creatiever wil aanpakken, moet eens een autoritje maken langs de Vlaamsche steenwegen. Inspiratie te over! Bij nader...

Op wandel door straten en lanen kijkt de theetante graag naar raampartijen en vensterbanken. Niet omdat ze zo geboeid is door glaspartijen of rolluikmechanismen, maar vooral omdat één vraag haar bezighoudt: “Wat zetten mensen voor hun raam, en waarom doen ze dat?”. En dus trok ze op onderzoek uit. Een eerste conclusie viel wat tegen: het grootste deel van de ramen bleek immers onversierd. Een decoratief draperietje of een gezandstraalde ruit rekent zij immers niet tot raamdecoratie. Maar als je die groep buiten beschouwing laat, zijn er wel wat mogelijkheden. Vandaar: een kleine top vijf met praktische tips. Op één (met stip) staan duidelijk tinnen kannen . Eertijds (lang geleden) werden dergelijke kannen door trotse stadsbestuurders aan hoog bezoek voorgezet, gevuld met zoete wijnen als teken van gastvrijheid. Volgens mij willen dergelijke attributen dus vooral zeggen dat u welkom bent (hetgeen verrassend vaak wordt tegengesproken door vuile ruiten, maar dit terzijde). Op twee ...