Het schooljaar is nog knispervers, maar we komen op kruissnelheid. Het weekschema is uitgetekend, de boeken gekaft, de krijtlijnen getrokken. En toen kwam de dochter thuis met een heuse leeskaart. Ze deelde me parmantig de instructies mede. Eke keer als onze freule 10 minuten uit vrije wil zou lezen mocht ze een vakje kleuren. Wat er daarna zou gebeuren, bleef in het ongewisse, maar dat het een buitengewone zaligheid betrof, stond buiten kijf. "Maar", vervolgde ze dramatisch, "de afspraak is wel dat het om "echte boeken" moet gaan, en geen strips. Want daar leer je zo weinig van, en lezen is een serieuze bezigheid". Ja, ja. Uiteraard juichde ik dit instrument volmondig toe.... om me die hulde later weer te beklagen. Want toen ik mij diezelfde avond herfstig in de fauteuil drapeerde met een boek, kwam een klein dametje over mijn schouder meekijken. Meewarige blikken, gevolgd door diepe zuchten waren mijn deel. "Mama!", riep ze verbolgen, ...