Posts

Posts uit juni, 2021 tonen

Wat gebeurt er als we onze veilige cocon verlaten? - De blauwe engel (Heinrich Mann)

Afbeelding
Beste mensen, de wereld gaat weer open! En hoewel ik daar al maanden naar smacht en allerlei wilde plannen heb gesmeed, blijf ik toch een beetje op de drempel plakken. Ik vond het wel fijn rustig, dat thuiszitten. En ik heb niet meer zo'n zin om me in de massa te begeven. Ik moet dus echt even diep ademhalen om mijn veilig nestje uit te vliegen en weer onder de mensen te komen, gek hè? Of misschien ook niet, want het verlaten van de veilige haven heeft zo zijn gevaren. Neem nu de onkreukbare (en onuitstaanbare) leraar Metz. Door zijn leerlingen steevast "Mest" genoemd. Een droogstoppel zonder weerga. Zo iemand die altijd thuis achter zijn boeken zit en op school geen ander pleziertje heeft dan de leerlingen te betrappen op het uitspreken van zijn bijnaam en hen dan in een kast op te sluiten. Juist ja, een uiterst sympathiek heerschap, ahum! Op zekere dag besluit deze Mest om een stelletje erg balorige leerlingen eens echt in een moeilijk parket te brengen. Wat is het plan

Hooggeëerd publiek: er is nieuws hoor, tadada!!

Afbeelding
Beste mensen, even tussendoor twee heuglijke nieuwtjes, aangaande verstrekkende blogactiviteiten en een eenvoudige manier om daarvan op de hoogte te blijven. En ook gewoon over gezellige plannen, dus lees vooral verder! Een tweede stek voor boekenblogs Laat ik een geheim vertellen: ik lees véél meer dan wat op deze blog verschijnt. Maar omdat ik hier verslag uitbreng van mijn speurtocht naar leesbare oude literatuur is daar eigenlijk geen plaats voor.  Gelukkig kreeg ik de kans om ambassadeur te worden van de fijne locale website  Leuven Leest . U vindt daar nu al een foto van ondergetekende en wat info over mijn leesvoorkeuren. En meteen ook vijf extra boekentips! Vanaf nu zal ik daar regelmatig een nieuwe tip aan toevoegen, dus wie denkt: ik wil wel eens weten wat Jacqueline vindt van het meer recente werk: allen daarheen! Een nieuwsbrief Al eventjes geleden vernam ik bovendien dat het automatische abonnement op deze blog vervalt, en dat het super ingewikkeld is om dat weer te active

Winnie the Pooh (en het grote voorlees-gemis!)

Afbeelding
Tantes theekopjes  zijn al lang niet meer zo klein. Er is er zelfs eentje al bijna volwassen. Nog een week of twee en hop, het is zover! Het tweede theekopje volgt vast ook dra en dus is het einde van een tijdperk nabij. Uiteraard is dat prettig. Een mens krijgt zo weer eens tijd voor zichzelf. Men hoeft niet voor alles een babysit te regelen. Er moeten geen spartelende wezens meer in bad te worden gezet. En er hoeft nog zelden conflictbemiddelend te worden opgetreden. Kortom: best wel rustig. Maar er is één ding dat ik enorm mis en dat is het voorlezen. En daardoor ook: de kinderboeken. Af en toe overvalt me nog de neiging om een verhaaltje te vertellen, maar geen puber die daar naar luistert natuurlijk; jammer, jammer. Dus las ik Winnie the Pooh voor mezelf, in het gezelschap van Abel de kat (die trouwens wel wil luisteren, maar die ook op de meest ongepaste momenten ineens wegloopt en er zo blijk van geeft dat hij niet echt heeft opgelet. En dat is een schande!) *** Winnie the Pooh

Romeinse koorts (en eigenwijze dames) - Edith Wharton

Afbeelding
Het was pas tijdens de derde Coronagolf dat ik het ontdekte: onze bibliotheek heeft ook een aanbod aan e-books.  O, mensen, wat een doos van pandora! Een groot aanbod aan pakkende titels en meeslepende kronieken binnen handbereik! Hoewel ik het papieren boek zeer genegen ben, en weinig me meer verblijdt dan een boekenlegger tussen wat al achter de rug is en wat nog komen gaat, ging ik toch overstag. En één van de eerste boeken die ik leende was een collectie verhalen van Edith Wharton, Romeinse koorts. In deze bundel begeven we ons in de upper class van New York. En dat betekent natuurlijk: dames die bulken van het geld en zich ontiegelijk vervelen. Gelukkig zijn er altijd andere dames waar je op kunt neerkijken en waar je over kunt roddelen. Vooral dan als die andere dames gescheiden zijn of iets anders "raars" doen wat niet past in jouw keurig afgestofte wereldbeeld. Wharton zet die buitenbeentjes vaak centraal in haar verhalen. Het gaat dan over vrouwen van een zekere leef