De Theetante

In een sombere wereld is een beetje flower power nooit weg. Daarom lazen wij Siddhartha , zo ongeveer de bijbel van de hippiegeneratie. Of dit werk de actualiteitstoets doorstond? Moeiteloos! Want ook voor zoekende zielen van vandaag biedt dit verhaal een bron van inspiratie. Siddhartha is immers zelf een rusteloze ziel, die zich afvraagt hoe hij zijn leven zin en balans kan geven. Zijn weg leidt langs ascetische bedelaars, inspirerende denkers, de liefde en de materiële welvaart. Rust vindt hij uiteindelijk bij de rivier. En bij de veerman, een geweldig personage dat de kunst verstaat om echt te luisteren, zonder oordeel, wens of sturing. Je niet verzetten tegen de stroom van gebeurtenissen en openstaan voor wat gebeurt: daar draait het om. De leesclub was het eens: dit is een bijzonder boek, vol prachtige citaten die het verdienen herlezen te worden. Het verhaal van vallen en opstaan sprak ons bijzonder aan. Siddhartha is geen supermens die een foutloos parcours aflegt, m...

Zijn kinderen in se slecht, en moeten zij worden opgevoed tot het goede? Of, zijn het nobele, onschuldige wilden, die juist door de omgeving worden verpest? Voer voor menig ideologische discussie, maar ook inzet van een rechtszaak. Want, hoe viel te verklaren dat de dertienjarige Robert Coombes zijn moeder vermoordde, en met ijzige precisie dit geheim tien dagen lang verborgen hield? Het proces tegen Robert Coombes was één van de meest mediagenieke rechtbankdrama's uit de negentiende eeuw. De krantenlezers smulden ervan! Was Robert toerekeningsvatbaar? Kende hij wel het verschil tussen goed en kwaad? En wat was de invloed van de penny dreathfulls , de gewelddadige jongensboeken die hij las? In grote getale kwam het publiek opdagen om deze vragen beantwoord te zien. Kate Summerscale ontrafelt het verleden op een bijna klinische wijze. Ze citeert uit de bronnen, en plaatst de feiten in een historisch verantwoorde context. Haar taal is droog en zakelijk, soms te. Ik m...

Men neme een eeuw. Honderd jaar vol breuklijnen en verschuivingen. Tien decennia vol kleine gebeurtenissen en wonderlijke uitvindingen. Dan scherpt men zijn pen, dopt deze in de inkt (sepia voor dat tikje patina) en schrijft voor elk jaar één verhaal. Zo belandt de lezer voor een radiotoestel en draait aandachtig luisterend aan de knop. Flarden gesprekken zweven voorbij. We horen ongeruste moeders zuchten over hun kinderen (die zich ontpoppen tot nazi, punker of terrorist). Jonge meisjes proberen de charleston onder de knie te krijgen.  Oude heren blikken vol weemoed terug op hun heldendaden in de sport of op het slagveld. We beluisteren enthousiaste commentaren over de komst van de Zeppelin, de TV of en de stohoed, terwijl andere stemmen verbitterd terugblikken op de fouten die ze hebben gemaakt. Voor de fijnproevers spon de auteur af en toe een dun draadje tussen de verhalen. Een klein verbindingslijntje om te laten zien dat de mens nooit zoveel verandert. Samen met Günter ...

Net voor de zomervakantie van start ging, vroegen Bieke en Ann mij om leestips. Dat kan gebeuren als je een boekenblog hebt, natuurlijk. Omdat beide dames elkaar goed kennen, en naar ik meen ook gedeelde interesses hebben, bedacht ik voor hen een gezamenlijk lijstje. Vooraf nog even: kiezen is hartverscheurend. Want: het betekent onherroepelijk verliezen. Voor dit lijstje nam ik  mijn eigen boekencollectie als uitgangspunt. En dat levert dan de volgende tips op: Philippe Claudel, Geuren : een prachtig boekje vol kleine verhaaltjes; telkens is een geur het uitgangspunt. Niet alleen kaneel en sinaasappel passeren de revue, ook de geur van haarlak, mist en zelfs tweetakt blijken prachtige verhalen met zich mee te dragen; A la recherche du temps perdu , maar dan in een poëtisch, hedendaags jasje. Om met kleine beetjes van te smullen! Irvin Yalom, Eendagsvlinders . Bieke en Ann zijn fantastische luisteraars! Zij weten dat een inspirerend gesprek begint met oprechte aandacht en g...

Covers van boeken kunnen zo misleidend zijn. Want denk je bijvoorbeeld van deze. Ik geef je even tijd om na te denken .... Wat dit beeld bij mij oproept is het volgende: een Britse dame met klasse en een voorliefde voor Earl Grey, koopt een idyllisch vakantiehuisje in de Provence. Ze ontmoet pittoreske dorpsbewoners en na enige komische verwikkelingen sluit het verhaal af met een teaparty en wie weet zelfs een nieuwe liefde. Kortom beste mensen: not my cup of tea ! Waarom ik dit boek dan toch gelezen heb? Omdat ik Aminatta Forna ondertussen ken en weet dat wat zij schrijft bijzonder lezenswaardig is. Dit boek gaat inderdaad over een Britse die een vakantiehuis koopt. Niet in de Provence maar in Kroatië. De dorpsbewoners zijn knorrig en pas na een hele tijd blijkt waarom. Forna schrijft met grote aandacht over de burgeroorlog uit de jaren negentig. Over hoe snel het kan ontsporen, en hoe mensen die een leven lang buren waren elkaar genadeloos afmaken. Hoe kan je daarna verder le...

Als je krant het nieuwe boek van Claudel "oeverloos gebabbel" noemt, dan komt dat hard aan. Want het neersabelen van helden doet altijd pijn en noopt een mens tot actie! Dus fietste ik door de regen naar de boekhandel, zette een kop thee en ...genoot met volle teugen. Dit is een boek over ouder worden, over de dood en over loslaten. Claudel mijmert hierover aan de hand van sterke beelden en intense momenten. Hij observeert en associeert. Die overpeinzingen rijgt hij aan elkaar met een klein verhaal over de dood van een vriend en een nieuwe liefde. Het contrast tussen afscheid en ontmoeting is vlijmscherp en tegelijk ontroerend zacht. Het lezen van dit boek is alsof je met een vriend op een zomeravond naar de krekels luistert. Hij vertelt je met zachte stem over zijn zoektocht. En dan zwijgen jullie en kijken naar de sterren. Oeverloos gebabbel? Och ja, zoals het ruisen van de oeverloze zee.