De Theetante

Liefhebbers van de klassieke oudheid, van reisverhalen en van de sixties opgelet: vandaag bespreken we werkelijk een fantastisch boek! Wat zijn het heerlijke avonden! Tot laat zitten we in de tuin op het terras bij de lavendelstruiken. We drinken thee bij het licht van de ondergaande zon. Een citronellakaarsje houdt opdringerige insecten uit de weg, maar af en toe komt een verbaasd katje even kijken wat we aan het doen zijn. Verstrooid delen we een aai uit, of nemen een slok. Want we zijn ver weg, zowel in de ruimte als in de tijd. We bevinden ons in Libië, in de jaren 60. De avond is gevallen en de schrijver leest op een terras, terwijl wierook brandt en de krekels zingen. Hij geniet van thee van verse munt en van het ruisen van de branding. Maar ook hij is diep verzonken in een boek. Zijn reisgezel is namelijk Herodotos. En die verhaalt meesterlijk hoe de Grieken het ooit van de Perzen wonnen. Door heldenmoed en dadendrang. Maar ook door listigheid van de goden en ...

In een jolige bui noemt de theetante haar woonstede wel eens “het uilennest”. Zij heeft immers een grote boon voor deze bol-ogige lieverds, en beschikt dan ook over een hele resem uilenaccessoires (ring, broche, leuke uilenstofjes ..).Bovendien pleegt ze op gezette tijdstippen een uilenportret. Uilen zijn dan ook bijzonder sympathiek! Ze zijn een tikje nors, een beetje warrig en vooral bijzonder fluffy! Ze houden van boeken, en volgens sommigen ook van thee! Maar of uiltjes nu hoogbegaafd zijn of juist bijzonder dom, daarover lopen de meningen al eeuwen uiteen. Neem nu de Oude Grieken. De vonden uilen vooral zeer intelligent. Zoals piraten en papegaaien een onafscheidelijk duo vormen, zo verscheen Athena, de godin van de wijsheid, steevast met een uil op haar schouder. Dit beestje vloog dan ’s avonds na zonsondergang uit om lang en diep na te denken over het leven (en waarschijnlijk ook over de ideale muizenvangtechniek). Kortom: voor een uil was de oudheid een prettige context! ...