De Theetante

Elke zomer wordt ons huishouden geteisterd door een intense verzameldrift. Het betreft hier geen spontaan fenomeen, doch een slimme marketingzet van de supermarktketen om de hoek. Je kunt er de klok op gelijk zetten: met het aanbreken van de zomervakantie lanceren zij een rush zonder weerga. Moeders, oma’s en vriendelijke buurvrouwen raken in de stress om toch maar zoveel mogelijk kaarten ter beschikking te stellen. De kroost gaat vervolgens aan het werk, en telt, ordent en ruilt tot de collectie compleet is. Dat de verzamelbundel vervolgens in anonimiteit verzinkt en op een plank verstoft, doet nauwelijks iets af aan de feestvreugde. Verzamelen, het is zo menselijk. Antropologisch bijna, als je bedenkt dat wij ooit   begonnen zijn als jagers-verzamelaars. Nog altijd zijn er mensen die - gebeten door een oprechte belangstelling in een detail (zoals deurklinken of puntenslijpers) - kosten noch moete sparen een hele collectie ter verwerven. Het gaat daarbij niet eens z...

In hectische tijden kan een mens al eens nostalgisch worden. Verlangen naar een tijd waarin het leven rustiger en eenvoudiger was. Toen iedereen in het dorp elkaar nog kende. Toen men leefde van het land, ellelange wandelingen maakte in de velden en genoot van woeste wolkenluchten en prille dauw. En het enige getwitter van de vogels kwam. Een idylle, maar zo is het natuurlijk nooit geweest. Een beetje historicus is zich er nu eenmaal van bewust dat het dorpsleven zelden zo’n oase van stilte en tevredenheid is geweest. Dat het hard zwoegen was op het veld. Dat kille regels en woeste stormen het leven teisterden. En dat een kleine gemeenschap behoorlijk verstikkend kon zijn. En toch, toch is het heerlijk om eens bij weg te dromen. Escapisme naar het boerendorp, inderdaad, want het hoeft niet altijd een exotisch eiland te zijn. En dus genoten we deze week van een hartverwarmende verhalenbundel over een Brits gehucht. Een boek vol klei, molshopen en sneeuwbuien. Met loden ...

Vlakbij ons huis ligt een abdij. We gaan er vaak en graag wandelen. Om te genieten van de natuur, van de rust en de stilte. En hoewel de laatste patertjes eeuwen geleden hun biezen pakten, hangt er nog altijd een serene sfeer. Even op adem komen! Laat ik het gewoon maar toegeven, ik hou heel erg van abdijen. En ik ga er op vakanties dan ook steevast naar op zoek. Abdijen fascineren me. Misschien niet meteen voor het religieuze aspect, maar wel voor de radicale levenskeuze van hun bewoners. Je terugtrekken uit de wereld, een strak gereguleerd leven leiden, van gebed, rust en bezinning, je moet het maar kunnen. Zo’n bewuste keuze voor een leven in armoede en gehoorzaamheid was voor de middeleeuwse mens wellicht logisch, maar vandaag de dag vraagt het heel wat opoffering en moed om je leven zo drastisch te vereenvoudigen. Het was dan ook me grote belangstelling dat ik enkele jaren geleden de warme documentaire van Annemie Struyf bekeek, over de zusters van het Trappiste...

Laat ons vandaag een hardnekkig misverstand uit de wereld helpen: wij lusten koffie! Het is niet omdat men zich theetante noemt en ettelijke liters thee per dag consumeert, dat men daarom behoort tot de anti-koffie-liga. Integendeel! Wij drinken bijzonder gaarne één keer per dag een kopje koffie. Al gebiedt de eerlijkheid ons daarbij aan te geven dat het hier “snobkoffie” betreft. U weet wel: gemaakt van versgemalen bonen en met een subtiel, pittig en uiterst romig schuimlaagje. En omdat de bibliothecaris dezelfde mening is toegedaan, zijn wij onlangs overgegaan tot de aanschaf van een heus espresso-apparaat. Opdat een dergelijk geluksmoment ook binnen de eigen woonstede kan plaatsvinden. Een stukje hemel op aarde, alleen al omwille van de heerlijke aroma’s die in de keuken onze neusvleugels verblijden! Die pittige geur speelt een hoofdrol in de novelle die we deze week lazen. O, het is maar een klein boekje hoor, twee kopjes koffie en het is uit. Maar zoal...