Tja, zuchtte tante, terwijl ze in haar theetje roerde, de tijden veranderen. Was je vroeger “in de wolken” dan was dat niet zo best. Je was dan een dromer, een softie , en iemand met te veel fantasie (en dat kon nooit goed zijn). Menig schoolmeester donderde dan ook met passend gebulder: “Kom toch eens van je wolk af!” Maar tegenwoordig ben je nogal wereldvreemd als je niet op een wolk zit, pardon op DE wolk vertoeft. THE CLOUD welteverstaan. Zonder digitaal alter ego telt een mens niet meer mee. Ik blog/facebook/twitter dus ik ben is het motto. (en tante doet daar enthousiast aan mee, zo is ze nu ook wel weer) En dus zweeft er boven elke stad, elke trein en elke bus een wolk. Wat tante betreft: een donderwolk, die u flink afleidt van hetgeen u omringt. Zo houdt u op de trein wel contact met die ex-klasgenoot aan de overkant van de grote oceaan, maar heeft u geen oog voor wie in het echt tegenover u zit. Tssssssssss. En dus heeft tante soms zin om als de schoolmeester van weleer...