Ik heb bewust even gewacht. John Boyne schreef de voorbije jaren namelijk vier boeken over de vier elementen, en Lucht is de apotheose, de grote finale. (Maar dat is te bombastisch hoor, want het is een prachtig, kwetsbaar, kleinschalig verhaal, niets te show en sensatie, in tegendeel)
Op de luchthaven van Sydney ontmoeten we een vader die met een onwillige puberzoon een lange vliegtuigreis maakt helemaal van Australië naar Ierland. Hij heeft zich voorgenomen om tijdens de dertien uur dat de vlucht duurt zijn zoon in te lichten over dramatische gebeurtenissen uit het familieverleden. Dat lijkt een goed idee omdat er hoog boven de wolken ook letterlijk afstand is. Maar het betekent natuurlijk ook dat de puber in kwestie het vliegtuig niet kan verlaten. Als dat maar goed komt, hoor ik je al denken! Inderdaad. Maar we gaan niet spoilen, natuurlijk !
Dit boek kan je lezen zonder de andere drie verhalen te kennen, maar dan mis je wel heel veel. Het is namelijk indrukwekkend hoe Boyne in dit sluitstuk alle verhaallijnen heel natuurlijk samenbrengt:
- Hij begon met water: een boek over een vrouw die op een klein eiland verblijft en door in de natuur te wandelen probeert in het reine te komen met een zeer ontwrichtende gebeurtenis.
- Daarna volgt aarde (het boek dat ik zelf als eerste las) en dat gaat over de vraag hoe je er mee omgaat als je plots wereldberoemd wordt: geld en de aandacht krijg je zomaar met hopen, maar kan je dat ook dragen?
- Vuur vond ik het meest uitdagende boek omdat je hier in het hoofd kruipt van een dader, iemand die levenslange trauma's bij andere mensen veroorzaakt, en dit voor zichzelf goed praat. Dat leidt uiteraard tot een vurig slot (dat ik je niet ga verklappen.)
In lucht komen al deze verhalen dus samen. Je komt bepaalde personages opnieuw tegen en je hoort hoe het verder ging met bepaalde verhaallijnen. En dit zonder dat je daarvoor echt alle boeken nog eens moet herlezen. Want op zich is lucht ook een heel mooi verhaal over een vader-zoonrelatie. En zoals in alle boeken van de reeks is er ondanks de zware thema’s ook ruimte voor hoop en verzoening.
( Nu vind ik die laatste zin weer heel melig klinken als slot van deze bespreking, maar neem het van mij aan dat het echt niet zo cheesy is als je nu denkt! Ga er gewoon voor, zou ik zeggen. Het zijn vrij dunne boekjes, die je vast zullen boeien. )
Reacties
Een reactie posten