Het is zomer, nou ja, een beetje. De schoolpoort is gesloten, de kinderen kunnen buiten spelen en uitgeputte moeders drinken liters oppepthee. Niet bepaald het moment voor diepgravende lectuur dus, maar eerder voor zonnige romans vol zomersproeten, zwembadgespetter, zwoele briesjes en happy endings . Daar hadden we nou echt eens zin in. Maar, helaas! Dat was buiten de leesclub gerekend. Die had zich immers voorgenomen een maatschappijkritisch epistel te doorploegen en de hedendaagse samenleving grondig onder de loep te nemen. Zucht. Identiteit van Paul Verhaeghe mag dan een luchtige kaft hebben, de inhoud is pittig, zwaarmoedig en licht deprimerend, laat ons eerlijk zijn. Niet iedereen had het boek dan ook uitgelezen. Maar discussiëren, dat zou wel lukken, dachten we. En zo verzamelden de leesclubladies zich op een zomeravond op tantes terras. Met verse muntthee, veel cake en bergen snoep. Een zoete bedoeling? Pastelkleurig? Geenszins! Want we staken meteen ...