De Theetante

Diep in onszelf zijn we allemaal geniaal. Een vat vol talenten. Een rijke bron aan competenties en kwaliteiten. Begiftigd met een scherp inzicht en onvolprezen wijsheid. Jawel. Het probleem is alleen dat anderen dat niet zien. Of in elk geval niet waarderen. En ons dus in de weg zitten om ons volledig te ontplooien. Is dat even jammer. Daarom wachten we op het moment dat we worden ontdekt. Ooit komt de dag dat de wereld zich vertwijfeld zal afvragen hoe het komt dat zoveel talent zo lang over het hoofd werd gezien. Positieve psychologen roepen ons immers euforisch op te gààn voor ons talent. In een maakbaar universum hebben we maar een klein zetje nodig. Een talentenjacht bijvoorbeeld, één geniale tweet of een gehypete blog. Roem en glorie liggen binnen handbereik, enkel een vingerknip is er nodig en hop! we stijgen hoog uit boven de grijze massa! En als je genialiteit niet wordt opgemerkt, dan is dat dus vooral de schuld van de anderen. Van de buitenwereld. Van onvoo...

Vandaag ging tante op expeditie! Bovenstaande foto is daarvan alvast een sprekend resultaat. Haar missie? Op de route trein-werk zoveel mogelijk rondjes ontdekken, cirkels, bolletjes, dots voor wie wil. Ze had nog maar juist het station verlaten of ze spotte al een hele resem gaatjes, die ze nooit eerder had opgemerkt: Waarom doet tante dit, kunt u zich afvragen. Zijn de sombere regenbuien haar teveel geworden en naar de kop gestegen? Néé! Ze doet dit voornamelijk om de automatische piloot in haar hoofd uit te zetten. Die maakt van de dagelijkse route immers één pot nat. (ook figuurlijk dus). Want eens de weg gevonden, denkt het brein: hè even rust, ik hoef niet op te letten. En dus wordt er heel wat boeiends weggefilterd. Zoals dit: Want ja, als je eenmaal weer actief gaat kijken, met een doel, dan zie je zoveel meer. Verbazend gewoonweg. Tante legt zich vaak een dergelijke missie op, vandaag was het een vorm, morgen let ze op klaprozen of op kleur (geel bijvoorbeeld is een ide...