De Theetante

Mijn oma was dol op zoetigheid. En pralines waren favoriet. Als je bij haar op de thee kwam, brak dra het moment aan waarop ze met enige plechtigheid de chocolade presenteerde. "Kiezen mag'" was daarbij steevast de leuze. En ze keek daar dan bijzonder ondeugend bij. Het was dan ook nogal wat! Een heuse vrijbrief om in de zoete weelde te rommelen totdat het chocoladewonder van je dromen binnen bereik kwam. Ook als die onderaan had postgevat. En ook als het de enige van zjn soort was, en anderen er eveneens reikhalzend naar uitkeken. Doch deze keuzevrijheid schiep ook verplichtingen. Want, als het tegenviel dan moest een mens wel even doorbijten. Half opgesmikkeld suikergoed was immers uit den boze! Als er onverwacht marsepein of likeur opdook, moest je doorzetten. Dan opgeven was een schande! Met boeken is het ook een beetje zo. Kiezen mag, maar eens een boek gekozen, dan vond ondergetekende dat ze het ook helemaal moest uitlezen. Zelfs als het tegenviel. Opgeven d...

Onheil komt nooit alleen. We hebben het gemerkt. De afgelopen weken kregen we af te rekenen met problemen op school, hoogoplaaiende emoties, overvolle werkagenda's, aangebrande aardappels, algehele misverstanden en kaduke fietsbanden. Als dan ook de favoriete theesoort nog op blijkt te zijn, dan raakt en mens in zak en as. (je zou voor minder) Tijdens dergelijke alarmfases is er eigenlijk maar één redding. Een goed boek. Zo eentje van een rasverteller die je moeiteloos meesleept naar een andere wereld. Zo'n boek als een warm bad. Eentje waar je overdag tijdens stressmomenten naar uitkijkt: straks als ik thuis ben, dan duik ik weer in het verhaal! En ja, gelukkig had ik zo'n boek de afgelopen week. Troost in papiervorm, batterijenoplader zonder weerga. Arthur Japin snijdt in dit boek een boeiende periode aan, en doet dat op een onweerstaanbaar meeslepende wijze. Ik liet me er graag door afleiden. Vaslav vertelt het verhaal van  Vaslav Nijinsky . Sterdanser in de Ba...

We gaan het gewoon even bekennen: het opvoeden van de blijde kinderschaar is niet elke dag een bron van vreugde. Want, voor wie het nog niet wist: kinderen hebben een eigen mening. En een sterke wil. En bovendien de neiging om de grenzen van ouders op te rekken en uit te testen. Ontmoetingen met vriendenkringen krijgen zodoende af en toe iets van een zelfhulpgroep. Een lotgenoot/vader deed me bij een van die gelegenheden het volgende behulpzame motto aan de hand: " Choose your battle ". Vrij vertaald als: leg niet op alle slakken zout. Zie ook eens iets door de vingers. Zeur niet over elk klein "vergrijp", maar concentreer je op wat echt belangrijk is. Tafelmanieren bijvoorbeeld, het opruimen van zooi en vooral: niet slaan, om maar wat essentiële elementen te citeren. Echt, een sterk motto, dat moeiteloos uitbreidbaar is naar werkplek of openbaar vervoer. Men hoeft niet voor alles op tafel te klimmen en op zijn strepen te staan. Prima dus, de wereldvrede en he...

Des avonds wil het gezin van theetante zich wel eens wagen aan een gezelschapsspel. En één van onze favorieten is de pittoreske klassieker "Stap op". Een daverend spannend gebeuren waarin een olijke fietstoerist de opdracht krijgt 100 kilometers af te leggen. Onderweg moet hij echter menig Tantaluskwelling doorstaan, zoals: het wachten voor een open spoorwegovergang, een felle tegenwind of de confrontatie met een platte band. Uit het leven gegrepen, kortom! Want ook in ons dagelijks bestaan dringen de onverwachte kwelgeesten zich op. In de vorm van een trein met vertraging, een lege GSMbatterij of een gebrek aan wifi. En dat in een wereld waarin we dachten alles onder controle te hebben. Oh, tranendal! In die verwarrende contexten dient een mens, net als onze vrolijke pedaalridder, het hoofd koel te houden. Blijven lachen en gewoon even wachten. Want: slagbomen gaan weer open en een stopcontact is vaak nabij. Maar, laat ons eerlijk wezen: wachten kunnen we niet meer zo ...