De Theetante

Diep in onszelf zijn we allemaal geniaal. Een vat vol talenten. Een rijke bron aan competenties en kwaliteiten. Begiftigd met een scherp inzicht en onvolprezen wijsheid. Jawel. Het probleem is alleen dat anderen dat niet zien. Of in elk geval niet waarderen. En ons dus in de weg zitten om ons volledig te ontplooien. Is dat even jammer. Daarom wachten we op het moment dat we worden ontdekt. Ooit komt de dag dat de wereld zich vertwijfeld zal afvragen hoe het komt dat zoveel talent zo lang over het hoofd werd gezien. Positieve psychologen roepen ons immers euforisch op te gààn voor ons talent. In een maakbaar universum hebben we maar een klein zetje nodig. Een talentenjacht bijvoorbeeld, één geniale tweet of een gehypete blog. Roem en glorie liggen binnen handbereik, enkel een vingerknip is er nodig en hop! we stijgen hoog uit boven de grijze massa! En als je genialiteit niet wordt opgemerkt, dan is dat dus vooral de schuld van de anderen. Van de buitenwereld. Van onvoo...

Abdij van Mozac (Auvergne) Ondergetekende is kort, al zeggen we doorgaans: klein. Met moeite 1 meter 60. En al probeer ik met hakken nog enige centimeters te winnen, het blijft een feit: ik aanschouw de wereld vanuit een soort kikvorsperspectief (en word door lange mensen al eens letterlijk over het hoofd gezien) Misschien komt het daarom dat ik het kleine, fijne nogal waarderen kan. Het echte kleine dan, niet de pietepeuterigheid van tierelantijnen en details. Wel het uitgepuurde, het matige, de eenvoud. Om het concreet te maken: liever een Romaans kapelletje dan een barokke dom. Liever stoofpot dan haute cuisine. Bij voorkeur Schubert en geen Wagner; een pittige espresso boven een opgeklopte cappuccino!  Bij boeken is het natuurlijk net zo. Dit jaar liep ik vast op grote kanonnen, meeslepende grootse epossen, propvol drama en weergaloosheid. Ik berichtte al over les Misérables . De afgelopen week beet ik mijn tanden stuk op Schuld en Boete . Vast heel prachtig ...

Ten huize theetante wordt momenteel volop afgeteld naar Kerstmis. De laatste maand van het jaar vullen we namelijk met quality-moments, creatief verpakt in een adventskalender. Elke dag een doosje vol zoetigheid en een opdrachtje. Dansen in de living bijvoorbeeld, een gek rijmpje bedenken of een kerstknutsel fabriceren. En dit alles met absolute toewijding en liefdevolle aandacht van ondergetekende. Driewerf hoezee! Doelbewust tijd maken om samen iets gezelligs te doen. Want daar komt het doorgaans zo weinig van. Maar nu stempelen we gekke kikkers met groene inkt en vingertoppen! We knippen sneeuwvlokken voor het raam en we plakken kerststerren. Maar we staan vooral versteld van elkaar! Wat een creativiteit en vooral: wat een verhalen komen er los. En eigenlijk kost dat uiteindelijk weinig moeite. Je moet er alleen maar even tijd voor willen maken. Even loskomen van je eigen doelen en besognes. Even zitten, luisteren, kijken. En dat doen we dus elk jaar in december met volle inze...