De Theetante

Beste mensen: het jaar is bijna om! En wat mij betreft mogen champagnekurken en vuurwerk nu snel gaan knallen, want ik ben er helemaal klaar mee. Met 2018 welteverstaan. Het was namelijk een pittig jaar, waarin ik veel heb moeten loslaten, of tenminste anders heb moeten leren vasthouden. Ik ging diep in mijn reserves, en merkte tegelijk hoeveel veerkracht ik eigenlijk heb. Omdat toeval niet bestaat moest het vast zo zijn dat ik, helemaal op het einde van dat lastige jaar, dit boek las. Tegenslag kan je rijker maken, is de conclusie van de hoofdpersoon, ongeluk maakt het leven meer betekenisvol. Narigheid zorgt er namelijk voor dat je moet veranderen. Het spoort je aan om in actie te komen en te groeien. Voorwaarde daartoe is veerkracht, gevoed door hoop, humor en flexibiliteit. De hoofdpersoon vat deze slotgedachten samen in een lezing die hij op het einde van dit boek geeft. De gebeurtenissen van de voorgaande week hebben zijn perspectief veranderd. Hij, de grote psychiater...

Inderdaad, beste mensen, ik heb leren lezen! Verwonderlijk, vindt u niet? Want na tien jaar boekenclub en zes jaar bloggen over literatuur zou een mens toch verwachten dat ondergetekende dat al lang onder de knie had? Dat ze woorden en zinnen kon ontcijferen, verborgen betekenissen boven kon spitten en flinke bomen op kon zetten over haar lectuurpakket? Ja...nou...min of meer.... Afgelopen week heb ik mijn leesvaardigheid in elk geval aanzienlijk kunnen opkrikken met Hoe lees ik? . Laten we zeggen dat ik een aantal handige tools aan mijn gereedschapskist heb toegevoegd. Woordenschat vooral. Zaken als thema, fabel en motief, spiegeling en metafoor.  Kritische vragen over verteltijd en vertelde tijd, perspectieven en vertelinstanties. En fraaie Latijnse frasen als " ab ovo " en " in medias res ". O, ik kreeg een heel nieuw vergrootglas waarmee ik de komende tijd aardig uit de voeten kan. Want nieuw gereedschap vraagt er nu eenmaal om te worden gebruikt, en er ...

In deze koude dagen wil een mens niets liever dan zachtheid. Wegzakken onder een dekentje, een spinnende kat aan de voeten, een streepje Mozart op de achtergrond. Wegdromen bij grote liefdes, meeslepende avonturen en happy ends. En dan diepe zuchten slaken van zaligheid. Gelukkig zijn er  boeken die je bij de lurven grijpen. Die je uit je comfortzone trekken en met je neus op de feiten duwen. Die je op beschaafde wijze een geweten schoppen. En die ervoor zorgen dat je meer dan ooit je eigen knusse leeshoekje apprecieert. De archipel van de hond is zo'n boek. Ik las het op één dag uit en was verbijsterd. Claudel heeft vele gezichten weet ik ondertussen, en dit gezicht kende ik nog niet. Bikkelhard, zonder poezië, maar o zo relevant. Een boek voor deze tijd, dat iedereen zou moeten lezen. Het begint zo eenvoudig: een eiland, een burgemeester, een onderwijzer, een dokter en een visser. Zonder voor- en achternaam, als archetypes. Zij stoten op drie zwarte lichamen die op het ...