Ik heb bewust even gewacht. John Boyne schreef de voorbije jaren namelijk vier boeken over de vier elementen, en Lucht is de apotheose, de grote finale. (Maar dat is te bombastisch hoor, want het is een prachtig, kwetsbaar, kleinschalig verhaal, niets te show en sensatie, in tegendeel) Op de luchthaven van Sydney ontmoeten we een vader die met een onwillige puberzoon een lange vliegtuigreis maakt helemaal van Australië naar Ierland. Hij heeft zich voorgenomen om tijdens de dertien uur dat de vlucht duurt zijn zoon in te lichten over dramatische gebeurtenissen uit het familieverleden. Dat lijkt een goed idee omdat er hoog boven de wolken ook letterlijk afstand is. Maar het betekent natuurlijk ook dat de puber in kwestie het vliegtuig niet kan verlaten. Als dat maar goed komt, hoor ik je al denken! Inderdaad. Maar we gaan niet spoilen, natuurlijk ! Dit boek kan je lezen zonder de andere drie verhalen te kennen, maar dan mis je wel heel veel. Het is namelijk indrukwekkend hoe Boyne in dit...
Tegenwoordig heb ik te veel hobbies. Er slingert altijd wel een brei- of haakwerkje rond. Ik heb mezelf boekbinden geleerd. En ik knip en plak vol overgave. Maar regelmatig vraag ik me daarbij af: waar is dat goed voor? Ben ik wel nuttig bezig? Sara Baume kent die vertwijfeling ook. Zo schrijft ze: " Ik ben bang dat datgene waar ik op een gegeven moment mee bezig ben niet de optimale besteding van die tijd is. Kan ik het beste gaan lezen, schrijven, modelleren of schilderen? ". In deze tijden van optimale zelfontplooiing doen we immers niets voor niets. Het moet toch ergens toe leiden? Op een of andere manier moet je er toch een rijker en beter mens van worden? Iemand waar anderen naar opkijken? Dan ga je toch niet nutteloos een beetje zitten droedelen? Een hoge lat is het. Want laten we wel wezen: ik ben geen ambachtsvrouw. Ik maak geen kunst. Ik rommel maar wat aan. Niemand die er iets aan heeft, toch? En dat is uiteindelijk best wel fijn. Zo'n eilandje nutteloosheid ...