De Theetante

Ik heb bewust even gewacht. John Boyne schreef de voorbije jaren namelijk vier boeken over de vier elementen, en Lucht is de apotheose, de grote finale. (Maar dat is te bombastisch hoor, want het is een prachtig, kwetsbaar, kleinschalig verhaal, niets te show en sensatie, in tegendeel) Op de luchthaven van Sydney ontmoeten we een vader die met een onwillige puberzoon een lange vliegtuigreis maakt helemaal van Australië naar Ierland. Hij heeft zich voorgenomen om tijdens de dertien uur dat de vlucht duurt zijn zoon in te lichten over dramatische gebeurtenissen uit het familieverleden. Dat lijkt een goed idee omdat er hoog boven de wolken ook letterlijk afstand is. Maar het betekent natuurlijk ook dat de puber in kwestie het vliegtuig niet kan verlaten. Als dat maar goed komt, hoor ik je al denken! Inderdaad. Maar we gaan niet spoilen, natuurlijk ! Dit boek kan je lezen zonder de andere drie verhalen te kennen, maar dan mis je wel heel veel. Het is namelijk indrukwekkend hoe Boyne in dit...

Tegenwoordig heb ik te veel hobbies. Er slingert altijd wel een brei- of haakwerkje rond. Ik heb mezelf boekbinden geleerd. En ik knip en plak vol overgave. Maar regelmatig vraag ik me daarbij af: waar is dat goed voor? Ben ik wel nuttig bezig?  Sara Baume kent die vertwijfeling ook. Zo schrijft ze: " Ik ben bang dat datgene waar ik op een gegeven moment mee bezig ben niet de optimale besteding van die tijd is. Kan ik het beste gaan lezen, schrijven, modelleren of schilderen? ".  In deze tijden van optimale zelfontplooiing doen we immers niets voor niets. Het moet toch ergens toe leiden? Op een of andere manier moet je er toch een rijker en beter mens van worden? Iemand waar anderen naar opkijken? Dan ga je toch niet nutteloos een beetje zitten droedelen? Een hoge lat is het. Want laten we wel wezen: ik ben geen ambachtsvrouw. Ik maak geen kunst. Ik rommel maar wat aan. Niemand die er iets aan heeft, toch? En dat is uiteindelijk best wel fijn. Zo'n eilandje nutteloosheid ...

Menig gymles leerde mij: talentloos zijn is een tranendal. Hoeveel koprollen ik thuis ook oefende: het was tevergeefs. Dat mijn jeugd uiteindelijk geen drama werd, kan enkel worden toegeschreven aan andere liefhebberijen. Want ik leerde al snel: doe iets wat je energie geeft en voilà: het leven lacht je toe.  Daarom moedigt menig pedagoog ons aan om talent wind in de zeilen te geven. Niet koppig focussen op tekorten, is de leuze, maar voortbouwen op wat pit geeft. Geluk ligt immers voor het grijpen als talent alle ruimte krijgt. Simpele recepten zijn altijd het makkelijkst na te volgen, en dus speurde ik de voorbije jaren ijverig naar “flow” bij kinderen en cursisten. Want ja, zo ben ik nu eenmaal: ik gun natuurlijk iedereen vleugels! Maar loopt er wel zo’n rechte lijn tussen talent en geluk? Het boek dat ik deze week las deed me twijfelen. Dat zit zo. Lea raakt als achtjarige volledig in de ban van de viool. Haar vader Martijn spreekt zijn spaarcenten aan om een instrument voor ha...

De voorbije jaren was ik weinig te bespeuren op deze blog, ik weet het. Natuurlijk las ik nog steeds stapels boeken, ik vertelde verhalen en holde vrolijk van hot naar her. Maar ik was vooral ook mantelzorger voor mijn mama'tje. Helaas is daar drie weken geleden een einde aan gekomen. Maar elk einde betekent ook weer een nieuw begin. En voor mij betekent dat ook: tijd om de blogdraad weer op te nemen. De eerste leestip die ik nu wil delen is het boek dat we samen de laatste maanden hebben gelezen. Want: wij hadden een korte verhalen leesclub, met twee leden: wijzelf! Elke week kozen we een verhaal uit deze mooie bundel en dat bespraken wij dan. Heel fijn om samen nieuwe auteurs te ontdekken, van taal te proeven en ook te merken hoe anders wij beiden lazen! Als ik haar op woensdag kwam bezoeken, dan zat ze altijd al op me te wachten met dit boek op schoot (ze begreep ook nooit dat ik het verhaal dinsdag nog niet gelezen had, want eigenlijk wilde ze dinsdagavond het gesprek al beginn...

De laatste jaren uit het leven van lady Mary zijn heel genoeglijk. Ze woont heel comfortabel in een knusse cottage, omringd door zorgzame bedienden en een lief petekind. Hoe oud ze ook is, echte kwalen heeft ze niet, ze is een beetje langzamer en ze heeft een leesbril nodig, maar dat is het dan ook. De dagen glijden aangenaam voorbij en lady Mary kan zich eigenlijk niet voorstellen dat ze ooit zal sterven. Een testament maken stelt ze dan ook steeds weer uit, en als ze dan toch iets op papier zet, verstopt ze dit documentje vlug, opdat anderen er niet vanaf zouden weten. Want ja, de eigen sterfelijkheid erkennen, dat doet Lady Mary natuurlijk niet. Maar dan steekt er, geheel onverwacht, een iets te gure windvlaag op, en lady Mary vat kou. Het einde komt snel en zacht, zo zacht dat de oude dame aanvankelijk niet eens doorheeft dat ze eigenlijk gestorven is. Maar nadat ze enkele oude aanbidders heeft ontmoet, van wie ze zeker weet dat ze al lang zijn heengegaan, beseft Mary dat het waar ...

"Mijn moeder leest een lesbische vampierenroman", welke puber kan dat nu zeggen? De mijne kon dat met recht en reden beweren, want het was gewoon waar. En dat kwam zo. Vorige week las ik namelijk Dracula van Bram Stoker, en kwam ik erachter dat Bram niet de allereerste was die een Vampier ten tonele voerde.  Sheridan Le Fanu, een Ierse schrijver van spookverhalen, was hem namelijk voor. In 1872 beschreef hij al een akelig bloedzuigend wezen, namelijk de mysterieuze Carmilla. Dat wilde ik natuurlijk graag meemaken en dus reisde ik al lezend af naar het verre Oostenrijk. Een mysterieuze logée Het verhaal speelt zich af, hoe kan het ook anders, in een oud, krakerig kasteel, ergens diep in duistere bossen verscholen. Daar woont Laura, een lieftallige deerne, die zich in alle eenzaamheid nogal te pletter verveelt. Groot is haar vreugde als zich, totaal onverwacht, een logée aandient in de vorm van de ravissante Carmilla. Het klikt meteen tussen de jongedames en ze borstelen einde...