Doorgaan naar hoofdcontent

Maakt talent gelukkig?


Menig gymles leerde mij: talentloos zijn is een tranendal. Hoeveel koprollen ik thuis ook oefende: het was tevergeefs. Dat mijn jeugd uiteindelijk geen drama werd, kan enkel worden toegeschreven aan andere liefhebberijen. Want ik leerde al snel: doe iets wat je energie geeft en voilà: het leven lacht je toe. 

Daarom moedigt menig pedagoog ons aan om talent wind in de zeilen te geven. Niet koppig focussen op tekorten, is de leuze, maar voortbouwen op wat pit geeft. Geluk ligt immers voor het grijpen als talent alle ruimte krijgt.

Simpele recepten zijn altijd het makkelijkst na te volgen, en dus speurde ik de voorbije jaren ijverig naar “flow” bij kinderen en cursisten. Want ja, zo ben ik nu eenmaal: ik gun natuurlijk iedereen vleugels!


Maar loopt er wel zo’n rechte lijn tussen talent en geluk? Het boek dat ik deze week las deed me twijfelen. Dat zit zo. Lea raakt als achtjarige volledig in de ban van de viool. Haar vader Martijn spreekt zijn spaarcenten aan om een instrument voor haar te bemachtigen, en geniet aanvankelijk van haar enthousiasme. Al snel volgt de keerzijde: haar passie groeit uit tot een ferme obsessie. Deze werpt wel vruchten af, want Lea triomfeert op internationale podia. En dus minimaliseert Martijn de manie.

Uiteindelijk gaat Lea, verslaafd applaus, op een dramatische nacht ten onder. Haar vader doet nog een wanhoopspoging om zijn dochter gelukkig te maken. Maar Lea is voorgoed gebroken. Vertwijfeld vraagt Martijn zich nadien af: “Heb ik wel genoeg gedaan? Of deed ik te veel en had ik dit talent beter genegeerd?” 

Op reis ontmoet Martijn een andere vader. Deze beseft te laat dat zijn carrière hem zo verblindde, dat hij zijn dochter niet meer opmerkte. Beide verhalen over gemiste kansen  versterken elkaar. Deze mannen hebben geleerd: wie inzet op talent speelt met vuur. Dat kan vonken geven, maar ook exploderen, zodat er enkel spijt en brokstukken resten.

Er bestaan geen makkelijke succesrecepten, zeker niet voor ouderschap. Talent maakt volgens mij enkel gelukkig als grote triomfen ook tegenwicht krijgen. Zoals een taaie turnles, snikkend aan de zijlijn doorgebracht.
Labels:

Reacties

  1. Bettina Grissen30 maart 2024 om 13:17

    Ik denk dat een beetje gematigd talent je meer geluk kan opbrengen in veel gevallen, dan een groot talent, waar alle tijd/aandacht en energie naar uitgaan. Van obsessies wordt men niet gelukkig, denk ik. Je beperkingen kennen, maar er wel lol in hebben is veel leuker :-)

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jacqueline 11 april 2024 om 19:52

      Daar ben ik het helemaal mee eens. Je kan ook ten onder gaan aan te veel applaus, en dat kan je creativiteit uiteindelijk remmen. En de lol dus ook!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Spaar de Spotvogel – Harper Lee

Er zijn zo van die echte klassiekers die een mens blijkbaar gelezen moet hebben, en die mij om één of andere redenen volledig ontgaan. Noem het blinde vlekken, gaten in mijn cultuur of gewoon totaal wereldvreemd, maar to kill a mockingbird stond niet op mijn radar. Er was enige massahysterie bij het verschijnen van de opvolger voor nodig om mij wakker te schudden: dit moest op mijn leeslijstje. En inderdaad, Spaar de spotvogel is een boek dat me bijzonder heeft aangegrepen en dat ik niet snel zal vergeten. Maar het etiket “meesterwerk” was wel nodig, want anders had ik het waarschijnlijk na een pagina of honderd opzij geschoven. Want in het eerste deel van dit boek gebeurt er niet zo gek veel. Drie kinderen spelen buiten, plagen een kluizenaar en vallen uit bomen. Ze lezen voor aan een lastige ouwe tante en vervelen zich te pletter op school. Geweldige schets van het leven in een klein Amerikaans stadje anno 1935, maar niet meteen Pullizer-materiaal. Dacht ik. Maa...
7 reacties
Meer lezen