Af en toe droomt tante van een rustig huis. Een kibbelvrije zone. Een oase van peis en vree. Met twee minderjarigen in de woonstede is dat echter een illusie. Maar wat de betrokken jonge luiden al een aardig eindje op weg zou kunnen helpen is de vaardigheid empathie. Inlevingsvermogen, ja, ja. En dat medegevoel bestaat in gradaties. Zo is het voor de theekopjes een koud kunstje om mee te voelen met een snoezig katje of piepkleine potloodjes (“nee, niet weggooien, die zijn al zo lang bij ons”). Meevoelen met een broer of zus, is minder vanzelfsprekend (en soms totaal afwezig). En dan heb je nog de hoogste graad van compassie: een abstracte vorm van bekommernis met wie je niet direct ziet, genre “de arme kindjes”. Moeilijk. Dat ook volwassenen, die doorgaans prat gaan op hun moreel gevoel, het lastig hebben met die laatste categorie, komt vlijmscherp aan de orde in dit boek van M. Februari: In dit boek strijken we neer in welvarend en weldenkend Nederland. Plaats van actie: een s...