Posts

Posts uit april, 2018 tonen

Een klassiek verhaal? Doe de 5 verhaalelementen-check!

Afbeelding
Mijn dochter van twaalf leert Latijn, en nu vraagt ze zich af of ze ook Grieks wil gaan doen. De zoon, die een heel andere weg volgt, heeft al smalend opgemerkt dat Grieks vooral helpt om moeilijk te gaan praten (want je snapt dan ineens heel veel lastige woorden die verder niemand begrijpt). De vraag: "Wat heb je er dan aan?" is misschien niet zo makkelijk te beantwoorden in deze economische tijden van nut en winst. Maar na enig mijmeren zag ik toch meteen één groot voordeel: het leert je anders lezen én kijken. Want die Grieken, dat waren nogal verhalenvertellers (meer nog dan de Romeinen) Hun theorietje over het ideale verhaal inspireert ook nog vandaag. Althans, dat wil ik met dit blogje graag even checken. Checkt u mee? Een goed verhaal in theorie (vreest niet: kort) Ik heb het natuurlijk over de vijf verhaalelementen van Aristoteles. Basic stuff als je een verhaal maakt. Heel kort komen ze op het volgende neer: Het exposé: het voorstellingsrondje om duideli

Mens versus natuur: een eeuwenoud verhaal.

Afbeelding
Sla er een willekeurig handboek storytelling op na en meteen weerklinkt deze basisregel: "Zoek de mens!". Niemand is namelijk écht geïnteresseerd in feiten en grafieken. Maar een verhaal over een personage, ja dat spreekt aan. Iemand met een missie en als het even kan ook iemand met een probleem. Want daar kunnen we ons mee identificeren. Eens die empathie gevonden is de rest een peulenschil, toch? Het boek dat ik deze week las deed me twijfelen aan deze basisregel. Al is er in dit boek uiteraard een menselijke hoofdpersoon. Een man (Joseph) met een plan (een ranch stichten in een uithoek van Amerika). En ja, er duikt ook een probleem op: de natuur die aanvankelijk gretig meewerkt, en zich daarna steeds grimmiger toont. Een grillige hoofdpersoon De natuurkracht, die onbekende god, is volgens mij de ware hoofdpersoon van dit verhaal. Ze is  berekenend en onberekenbaar. Levensbrengend en dodelijk gevaarlijk, gul én gierig. Lastig om je mee te identificeren. Onmogelijk

Zes basisvragen om boeken te analyseren

Afbeelding
Een verteller moet niet te veel uitspitten, zei Penelope Fitzgerald eens. Het publiek moet je immers nooit onderschatten. Met die gedachte ben ik het in theorie behoorlijk eens. Niets zo vervelend als een al te uitleggerig boek. Nee, een verteller die open deuren intrapt of de betweter uithangt, mag van mij direct opstappen. Ik heb namelijk graag een beetje werk aan een boek. Dit gezegd zijnde, moet ik schoorvoetend toegeven dat onze Penelope mij deze keer erg heeft overschat.  Mijn kennis van Moskou anno 1913 is immers bijzonder beperkt. Bovendien zijn de personages op z'n zachts gezegd geen babbelaars. En dus bleef er voor de lezer erg veel werk aan de winkel. Het betere spitwerk "Goed dan, als ik daar dan zo voor pleit, dan vat ik beter de koe bij de hoorns", dacht ik. En dus dook ik het internet en de boekenkast in voor meer toelichting. Al snel trof ik daar heel wat symbolische uitleg aan over de berk. Niet alleen de boom die de voorkant siert. Een van de per

Mieters!

Afbeelding
De voorbije dagen bracht ik door op de wereldtentoonstelling. Die van 1958 in Brussel om precies te zijn. Een wonderlijk spektakel van technische hoogstandjes en groot optimisme. Elke natie liet zich van zijn beste kant zien. Wereldvrede leek binnen handbereik. En het atomium glansde als nieuw. Ik bezocht deze expo samen met Thomas. Een Britse ambtenaar van begin dertig. Hij kreeg de kans om de suffe Londense voorstad waar hij woonde voor zes maanden te verruilen voor het mondaine Brussel. Zijn enige taak was toezicht houden op de pub in het Britse paviljoen, en omdat zulks weinig inspanning vereiste, had hij tijd over voor lange wandelingen en een feestelijk expat bestaan. We waren niet alleen, want de charmante fairhostess Anneke vergezelde ons vaak. Zij was beslist op Thomas gesteld. En hij? Hij verzweeg dat hij in London en vrouw en kind had, misschien zegt dat wel genoeg. Ik liet hem ook mijn eigen stad zien, het prachtige Leuven. We bezochten ook het schone Wijgmaal daar

Een heel zwaar leven

Afbeelding
Ja, mensen, het zijn pittige tijden. De combinatie van pubers in huis en moeder die even wat extra aandacht nodig heeft, is op zich al geen aanrader. De voorbije weken kwamen daar nog bij: een luizenplaag, een slecht rapport, een zieke kat, vele verloren voorwerpen en algehele vermoeidheidsverschijnselen.  Op zo'n moment zing ik al eens met Brigitte Kaandorp dat ik een "Heel zwaar leven" heb, dat relativeert de boel meteen een beetje. Wat ook relativeert is het lezen van een goed boek. Daar maak ik hoe dan ook tijd voor in alle drukte. En de voorbije week werd ik echt geraakt door " De buurjongen " van Jan Siebelink. Een mooi, eenvoudig en ontroerend verhaal over écht een heel heel zwaar leven. Hoofdpersoon is Henk Wielheesen, een jongen met een lichte mentale beperking die de wereld met een heel aparte blik bekijkt. Hij laat zich graag meevoeren door grote emoties en stoot daarbij op veel onbegrip, vooral dan van zijn stiefmoeder. Gelukkig zijn er de b