De Theetante

Wij voeren een permanente strijd tegen de barbarij van videogames en olijke popdeuntjes. Een bitter gevecht tegen de alom heersende commercialisering, verglittering en pastelkleurisering van onze samenleving. Ja, wij breken een lans voor erfgoed, cultuur en diepzinnigheid. En dat doen we door onze arme kinders: Mee te slepen naar een museum (vandaag nog: Middelheim ) Voor te lezen uit Griekse mythologie (de boeken van Kramer zijn een aanrader) Artistiek verantwoord te laten knippen en plakken (leve pinterest voor de inspiratie) Klassieke muziek door de woonstede te laten schallen (hetzij via de radio, hetzij life: alle eer voor de bibliothecaris-pianist) Het is waarschijnlijk behoorlijk traumaverwekkend voor de hedendaagse schoolgaande jeugd, maar het is goed bedoeld. Want in een woeste wereld vol geschetter en gejubel, hopen wij hen te wapenen tegen een waterval aan onbenulligheid. En af en toe een deuntje op de piano is wel zo vrolijk, vindt u niet? Al is die va...

Tot voor kort dacht tante bij het woord “feminisme” vooral aan boze vrouwen. Met wijde zwarte tunieken aan en slierterig haar. Vrouwen die met vuisten zwaaiden en op de grond stampten. Enkel in meer olijke momenten, dwaalden haar gedachten af naar potsierlijke suffragettes zoals deze: Buitengewoon amusant, maar zo passé. Voor de rest vroeg tante zich vooral af: dat feminisme, waar is dat voor nodig? Maar, tante is natuurlijk een luxepaardje. Want opgevoed in een tijd waarin de strijd grotendeels gestreden was. Tante kon namelijk gewoon studeren, avondenlang rondhangen op café en daarna de carrière uitbouwen die ze wilde. En toen ze een paar jaar geleden besloot om 4/5 te gaan werken, was dat vooral een positieve keuze. Niet het gevolg van één of andere mannelijke onderdrukking (zelfs niet onbewust, zo maakt ze zich sterk). Een roze bubbel dus. Want je hoeft maar even te reizen in de ruimte of de tijd en je hebt onmiddellijk in de gaten dat de strijd van feministen zinvol was e...