De Theetante

De piekermodus staat bij ondergetekende regelmatig aan, helaas. Als we het positief zouden formuleren, dan komt het er op neer dat ik een associatief hoofd heb. Dat leidt tot veel ideeën en creativiteit, maar heeft dus ook een minder fijn kantje: doormalen is mij niet onbekend. Wat er dan precies gebeurt kan ik niet goed uitleggen. Of kon, want  onlangs heeft iemand het me haarfijn uitgelegd! Het was een klein pluizig balletje, dat Fuzzie heet en een hoofdrol speelt in het nieuwste boek van Hanna Bervoets. Dit balletje zegt wijze dingen, hele wijze. Al op de eerste pagina's van het boek is het raak. Als je piekert, zegt het, dan is het alsof er van de honderd mannetjes in je hoofd zestig bezig zijn met boren, kappen en zagen. Non stop. De andere veertig mannetjes, die instaan voor leuke ideeën en gezelligheid, balen daar vreselijk van. Zij komen immers niet aan bod en raken ook oververmoeid. En dus nemen ze de benen. Kijk, zo had ik het dus niet bekeken. En dat is heerlijk al...

Het einde van de zomer is altijd een beetje afscheid nemen.  Maar één ding is er heerlijk aan: de komst van lange, donkere avonden. En dus haalde ondergetekende haar aaibaarste dekentje boven, stak kaarsjes aan, zette een zacht muziekje op en nam een dikke pil ter hand: Lucca van Jens Christan Grondhal. Van deze Deen las ik eerder al mooie dingen, zoals Stilte in oktober en onlangs nog Vaak ben ik gelukkig . Vol voorpret  nestelde ik me in de duisternis, een kat kroop op schoot en het ware lezen kon beginnen! Op precies zo'n donkere avond belandt Lucca op de intensive care. Ze heeft een auto-ongeluk gehad en verloor daarmee haar zicht. Deze jonge vrouw moet er dus mee in het reine komen dat ze de rest van haar leven blind zal zijn. En dat verwerkingsproces wil ze alleen doormaken, want ze weigert het bezoek van haar man en haar moeder. Haar behandelend arts is Robert. Een melomaan die met moeite een nieuw leven aan het opbouwen is ver van huis. Hij is een tijdlang Lucca'...

Historici zijn doorgaans vergrootglas-mensen. Zij hechten waarde aan detail. Want zij lezen tussen de regels, wikken hun woorden en graven diep. Vaak hebben ze dan ook dikke brillen en een ernstige blik. Ze gaan nooit over één nacht is. Er kan immers heel wat onvoorstelbaars schuilen achter een kleinigheid, ja, ja! De meeste historische studies zijn dan ook doorwrochte staaltjes vakmanschap die een bepaalde periode uitvoerig onder de loep nemen. Laat ik meteen maar schuld bekennen: ook ik schreef ooit een boek van 600 pagina's over een voetnoot in de geschiedenis (en over voetnoten gesproken: die gebruikte ik bovenmatig graag). Dit maar om te zeggen dat het gilde der historici de laatste honderd jaar wantrouwig staat tegenover de grote-lijn-trekkers. De panorama-schilders die over de eeuwen heen vliegen alsof het niets is, kwistig strooiend met grote wijsheden, worden vaak op hoongelach onthaald. Want als je wil aantonen hoe het echt was in het verleden, dan kan je er niet me...