Theetante zelf heeft er niet zo’n last van, maar voor sommigen onder ons is het bijzonder moeilijk om een gesprek met een ander aan te knopen. Gisteren nog deed een dame in de supermarkt echt alle mogelijke moeite om de theetante niet te hoeven aankijken. En zoooo monsterlijk is tante nu ook weer niet. Maar zelfs na een botsing (toeval, écht) bleef de dame in kwestie halsstarrig wegkijken en uiteraard niets zeggen. [Zucht en ogengedraai van tante.] Maar, vroeg tante zich af, wanneer spreken mensen dan wél met elkaar? Eén mogelijk antwoord vond ze in de theorie van de “ sociale objecten ”: wetenschapstaal die ze met uw goedvinden snel omdoopt tot “praatjesmakers”. Wat is het idee? Mensen praten niet zomaar met elkaar, er moet altijd een aanleiding zijn, iets dat hen het gepaste excuus verschaft om het woord te nemen. Het beste, ja allerbeste voorbeeld daarvan is een hond. Ga met zo’n viervoeter op stap en je ontmoet meteen veel meer mensen (uit ervaring weet tante dat een klein kind...