De Theetante

Hoe kan een boek beter beginnen dan met het inschenken van een kop thee? Theeleut van dienst is Kaherine Hilbery, en ze neemt er de tijd voor. Haar wacht immers één van de vele saaie theekransjes met de vrienden van haar moeder. En dat betekent: urenlang doorbomen over de fantastische gedichten van haar al lang overleden opa, gaaaaap! Maar dit theeuurtje zal uiteindelijk toch helemaal anders uitdraaien, omdat er onverwacht een jeugdige gast opduikt. Katherine ontmoet er immers Ralph Denham, een jonge jurist die symbool staat voor het moderne leven en de toekomst. Via hem merkt Katherine dat het leven ook anders kan, en dat conventies doorbreken niet het einde van de wereld is. Je hoeft niet te leven in de schaduw van een voorouder, maar je kan ook kiezen voor je eigen weg. Hoe moeilijk dat ook is. Katherine ontdekt dat ze eigenlijk twee levens leidt, als dag en nacht. De dag staat voor de conventies en etiquette en die zorgen ervoor dat Katherine heel gereserveerd is. Want ze doet of z...

Op een blauwe maandag volgde ik eens een cursus economie (inleiding tot de). Buiten de wet van vraag en aanbod, is er niet veel blijven hangen, vrees ik. Maar het begrip “schaarste” bleek een voltreffer. Wat zeldzaam is, is gewild. Al is het maar als statussymbool. En dus is het altijd een slimme zet om schaarste te creëren. In deze overvloedige tijden lijkt er amper schaarste te bestaan. Toch is er één ding dat steeds moeilijker te vinden is, en dat is: leegte. Het is gewoon een kwestie van tijd voordat mensen tegen elkander gaan pochen dat ze zoveel tijd hebben, in plaats van dat “druk, druk, druk” de leuze is. Je ziet de eerste tekenen al opdoemen. Verveling is door Joke Hermsen en anderen al verheven tot dé kiem van de creativiteit. Gedwongen tot nietsdoen komt een mens al eens op een goed idee. Serendipiteit, jawel.  Een overvloed aan impulsen en prikkels laat mensen dromen van luieren, rondhangen en vervelen. En zo komt ook het eens zo verfoeide “ledigheid” (des d...

  Hoe Alexandra Harris in een beknopte biografie de belangrijkste patronen uit Virginia Woolfs leven zichtbaar maakt en zo zin geeft om Woolfs werk verder te verkennen. goede introductie op een boeiend leven Who’s afraid of Virginia Woolf? Theetante. Althans een beetje. Want vroeger bij haar thuis stond Virginia op een voetstuk. En bezochten we de huizen waar ze heeft gewoond. Virgina was buiten categorie, grote klasse en dus iets om pas te lezen “als je groot bent”. Ondertussen heeft tante met plezier Mrs Dalloway gelezen, maar de koudwatervrees bleef. En zo cirkelde ze een beetje rond Virginia heen, door boeken te lezen als The Hours , Naar de rivier en recent nog Vanessa enVirginia .  Tantes collega en bureau-eilandgenoot kon het niet meer aanzien en bracht de nieuwe biografie van Alexandra Harris voor haar mee. Lees dat maar eens, was de opdracht, alle boeken van Virginia komen aan bod en zo kan je de knoop wel doorhakken. En inderdaad, dit is ee...

O, de theekopjes. Schatten zijn het! Altijd vol kwinkslagen, vol lawaai en levendigheid. Kwistig strooiend met legoblokjes en snoepwikkels. Vol verbazing naar de wereld kijkend, genietend proevend van nieuwe woorden. Altijd nieuwsgierig naar hoe iets komt. Nooit tevreden met halve antwoorden. Heel verfrissend en blijmakend allemaal. Maar af en toe vindt tante het ook best lastig. Want die kinderen, die zijn er dus echt altijd. En die vragen op de meest onverwachte momenten aandacht. Bij voorkeur op avonden die tante helemaal voor zichzelf had volgepland. Of net op het moment dat tante een uiltje wil gaan knappen in een fauteuil en haar hoofd al heerlijk heeft neergevlijd. En vooral als een versgezet kopje thee verwachtingsvol staat te dampen naast een boeiend boekwerk. Dan weerklinkt er weer een smeekbede, moeten er tranen worden gedroogd of rake verwijten worden ontmijnd. Zucht! Neen,   urenlang ongestoord haar eigen zin doen, dat is er voor tante al jarenlang...

Ja beste mensen, de dochter was jarig! Zeven jaar alweer en de wereld ligt aan haar voeten. Later wordt ze politieagent (“dan doet iedereen wat ik zeg”) of zeemeermin. De ene optie is al wat haalbaarder dan de andere, maar dat houdt haar niet tegen om ideale scenario's voor de twee carrières uit te werken. En gelijk heeft ze. Compromissen sluiten, dat is pas voor later. Nu alle mogelijkheden nog open zijn moet ze vooral dromen. Grenzeloos. Tante is ondertussen zo’n dertig jaar verder op het levenspad. Bij haar zijn al heel wat bakens verzet. En wegen afgesloten. (want, laten we eerlijk zijn, een zwoele actrice worden zit er echt niet meer in). Een paar jaar geleden gebeurde dan ook het onvermijdelijke: het “is-dit-nu-later-gevoel” stak de kop op: is dit het nu? Groot zijn? Waar je altijd zo naar hebt uitgekeken? U kent het wel, dat gevoel dat Stef Bos zo grandioos heeft bezongen. Want het leven is nu eenmaal niet voorspelbaar. En je kan niet alles hebben. Werk en gezin in ba...