Posts

Posts uit juni, 2019 tonen

Wat een verteller! (Stefan Zweig, De wereld van gisteren)

Afbeelding
Fijne vrienden zijn er om te koesteren. Jan bijvoorbeeld, die een tijdje geleden dit boek aan ons opdrong. "Dit moet je lezen!", riep hij enthousiast, en dat deden we natuurlijk plichtsgetrouw. Van spijt om verloren uren is echter geen sprake, want dit boek was adembenemend. En ik leg graag uit waarom. Autobiografie? Eerst even een mogelijk misverstand uit de weg ruimen: ik vind "De wereld van gisteren" geen autobiografie. Zweig neemt dan wel zijn eigen levensloop als vertrekpunt, maar laat amper iets los over zijn privéleven. Eerder vertelt hij het verhaal over zijn tijd, over de wereld waarin hij leefde en hoe hij die heeft zien veranderen. Die analyse giet hij in een verhaalvorm, die je meesleept. Geen zware kost, maar met heerlijk heldere zinnen en vol betekenisvolle details. De toolbox van een verteller Zweig had het verhaal van zijn tijd ook heel droog kunnen brengen, met veel feiten en data en grondige analyses. D

The garden party

Afbeelding
Ook grote schrijvers zijn wel eens jaloers. Virginia Woolf bijvoorbeeld zou na het lezen van de korte verhalen van Katherine Mansfield hebben uitgeroepen: "O, kon ik maar schrijven zoals zij". Omdat een dergelijk fait divers mij  natuurlijk erg nieuwsgierig maakt, dook ik in vaders boekenkast en nam Mansfield's bekendste bundel "The garden party" ter hand. En ik vind dat u dat ook zou moeten doen! De bundel opent met " At the bay "; een prachtig geschreven verhaal over een zomerse dag en wat er allemaal gebeurt in een vakantiedorpje. Net als bij Mrs Dalloway fladderen we van het ene personage naar het andere, kruisen we onderweg eerdere hoofdpersonen en zijn het vaak kleine handelingen die heel erg betekenisvol zijn. Waarom Woolf dit mooi vond begrijp ik onmiddellijk. Ook heel wat andere verhalen raakten bij mij een gevoelige snaar. Niet omdat ze heel dramatisch zijn, maar vooral omdat we mensen treffen die even stilstaan en afstand nemen