Doorgaan naar hoofdcontent

The garden party



Ook grote schrijvers zijn wel eens jaloers. Virginia Woolf bijvoorbeeld zou na het lezen van de korte verhalen van Katherine Mansfield hebben uitgeroepen: "O, kon ik maar schrijven zoals zij". Omdat een dergelijk fait divers mij  natuurlijk erg nieuwsgierig maakt, dook ik in vaders boekenkast en nam Mansfield's bekendste bundel "The garden party" ter hand. En ik vind dat u dat ook zou moeten doen!
De bundel opent met "At the bay"; een prachtig geschreven verhaal over een zomerse dag en wat er allemaal gebeurt in een vakantiedorpje. Net als bij Mrs Dalloway fladderen we van het ene personage naar het andere, kruisen we onderweg eerdere hoofdpersonen en zijn het vaak kleine handelingen die heel erg betekenisvol zijn. Waarom Woolf dit mooi vond begrijp ik onmiddellijk.

Ook heel wat andere verhalen raakten bij mij een gevoelige snaar. Niet omdat ze heel dramatisch zijn, maar vooral omdat we mensen treffen die even stilstaan en afstand nemen van hun eigen bestaan. Een klein voorval doet hen mijmeren over waar ze vandaan komen én hoe ze verder willen. Soms hoopvol, vaak ook melancholisch, telkens waardevol.

Sommige verhalen als "Her first ball" en "The garden party" zijn gedateerd. Ze spelen zich af in een wereld waar standverschillen de boventoon voeren en jonge meisjes worden voorbereid om tijdens aangename (en peperdure) feestjes een echtgenoot aan de haak te slaan. Andere verhalen lijken dan weer heel eigentijds, "An ideal family" bijvoorbeeld en het fantastische "Mariage à la mode" diepen situaties uit die vandaag ook nog heel herkenbaar zijn.

Mansfield schrijft heerlijk, en is lang niet zo hermetisch als Woolf soms kan zijn. Omdat de verhalen zo eenvoudig en zo naturel overkomen is het zelfs moeilijk om precies te vatten wat hen zo goed maakt. Het leest zo makkelijk weg, het verhaal kabbelt aangenaam voort, tot een klein moment, een woord of een blik je naar adem doet snakken en ervoor zorgt dat je het hele verhaal in een ander licht gaat zien. Heel knap vind ik dat!

Jammer dus dat Katherine Mansfield zo onbekend is, en dat ze zo vroeg is gestorven. Amper 34 was ze, toen ze overleed, met nog heel veel plannen voor nieuwe verhalen. Als haar eerstelingen al zo jaloersmakend waren, wat zou de rest van haar oeuvre dan wel niet betekend hebben, vragen velen zich af. "Het is toch een beetje alsof Virginia Woolf ons was ontvallen voor ze Mrs Dalloway schreef", las ik ergens, en dat was even slikken!

Reacties

  1. Lalagè6 juni 2019 om 07:18

    In haar heerlijke roman Strikt noemt Minke Douwesz deze schrijver ook. Ze komt nu nog wat hoger op mijn lijstje!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De aanslag – Harry Mulisch

Dit is een boek dat de meesten van ons ooit gelezen hebben, als verplichte kost op school. Ondergetekende in elk geval. Ik sleepte het verhuizing na verhuizing mee, zonder het ooit te herlezen. Maar vorige week, na een aantal lamentabele leeservaringen, nam ik het weer eens ter hand. En ik was er helemaal ondersteboven van. Hierbij dus vijf redenen waarom ook u het boek ook nog eens zou moeten herlezen. De taal! Wat een schitterend Nederlands sprankelt er van de bladzijden af. Zorgvuldig gekozen bewoordingen, soepele zinnen, rake beschrijvingen. Zonder populaire vuilbekkerij of gortigheid, maar evenmin gortdroog. Als ik zoiets lees denk ik: ja, het Nederlands is toch een mooie taal! Het trauma : want daar gaat dit boek uiteindelijk over. Hoe komt een mens een drama te boven? Door het te negeren, denkt de hoofdpersoon en daar komt hij een heel eind mee. Maar op verschillende momenten in zijn leven gebeurt er – overwachts – weer iets waardoor hij het drama toch onder ogen m...
5 reacties
Meer lezen

De boeken van je leven - leesclubleuks

Zoals ik vorige week al vertelde, vroeg Judith me welke boeken mijn  leven hadden veranderd. Geen makkelijke vraag, omdat ik van mening ben dat elk boek je een beetje zou moeten veranderen, of toch anders zou moeten laten kijken. In die zin zou dus het opnoemen van de laatste vijf boeken uit mijn lectuurpakket al voldoende moeten zijn. Maar dan ben ik snel klaar natuurlijk en Judith verwacht vast een beetje meer inspanning van me. Dus, na rijp beraad, heb ik de vraag van Judith een beetje aangepast. En ben ik na gaan denken over welke boeken typerend waren voor een bepaalde fase in mijn leven. Wat las ik toen ik 10, 20 of 30 was? Wat zegt dat over mij? En welke voornemens heb ik voor het komende decennium? Voila, een nieuw leesclubideetje borrelde op: teken een levenslijn en noteer de boeken die je doen terugdenken aan weleer. En, beste mensen, zie hier het handgemaakte resultaat: Een beetje toelichting bij de keuzes die ik maakte (want die zijn ook bij deze formu...
21 reacties
Meer lezen

Vele hemels boven de zevende

Het leven bijt! Het deelt rake klappen uit, het grijpt ons bij de keel en vloert ons genadeloos. En wij, we staan erbij en we kijken ernaar. En heel vaak doen we niets. Omdat we zo verbijsterd zijn, bijvoorbeeld. Of omdat we ons machteloos voelen tegenover het noodlot. En soms ook omdat we nu eenmaal andere dingen te doen hebben, die we net iets belangrijker vinden dan het leed van een ander. De vraag is natuurlijk of dat ons van onze verantwoordelijkheid ontslaat. Met dat dilemma worstelen de personages in Vele hemels boven de zevende . Zij zijn degenen die toeslaan, of die juist getackeld worden door het lot. Ze zijn elkaar zeer nabij, en tegelijkertijd staan ze mijlenver van elkaar af. Want hoewel ze met elkaar praten, de liefde bedrijven of ruziemaken, echt raken doen ze elkaar niet. Gevangen in hun eigen visie zien ze de ander niet echt. Beseffen ze niet altijd hoe hard het leven er bij de ander op inhakt.  Mijn God, wat een boek! Vanaf de eerste zin al indruk...
13 reacties
Meer lezen