Afgelopen vrijdag bij de lunch merkte tantes collega plots op: “Jij ziet toch ook OVERAL patronen hé?”. Het klonk alsof enkel jarenlange internering en straffe therapie redding konden bieden. Met een beetje chance. Aanvankelijk kwam de klap hard aan. Maar na een weekend piekeren, draaien en woelen is tante eruit. Het is waar! En het is misschien zelfs een gave. Tante zoekt inderdaad met graagte naar de rode draad. Ze duikt met vreugde een beetje dieper. En vindt verbanden tussen losstaande gebeurtenissen. Ja, de grote lijnen zien, het brede plaatje. Betekenissen ontdekken die ons aan de oppervlakte ontgaan. En zo - met een beetje afstand - inzicht krijgen in de soms al te duizelingwekkende wereld om haar heen. Nu loert daarbij steevast het gevaar om de hoek dat je patronen ziet die er helemaal niet zijn. Dat je toevalligheden die écht losstaan van elkaar toch gaat verknopen. En dan pardoes in een soort parallelle logica duikelt. Met alle alarmbellen en bezorgde collega’s van d...